ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ

18-5-2010

ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ
Η πορεία ήταν σχεδόν προδιαγραμμένη για όσους παρατηρούσαν τα σημάδια της καλπάζουσας παρακμής. Ωστόσο, χύθηκε πολύ μελάνι, γράφτηκαν εκατομμύρια λέξεις και ξοδεύτηκαν χιλιάδες ώρες στο διαδίκτυο, για να συνειδητοποιήσει (;) η ανυποψίαστη δήθεν κοινωνία, «πως και γιατί» καταλήξαμε στην ξεφτίλα, ενώ βαδίζαμε αμέριμνοι, χαλαροί, διώχνοντας κάθε σκέψη για πειθαρχία, αποταμίευση, σύνεση και περιστολή της σπατάλης κατανάλωσης. Μια ζωή που άγγιζε το σενάριο καλοκαιρινής θεατρικής επιθεώρησης

Με δεκανίκια δεκάδες σαθρά ιδεολογήματα, (μπούρδες όπως λέμε) βαυκαλιζόμαστε ότι μας περίμενε «ζωή χαρισάμενη», αφού χτίσαμε (;) «μία ισχυρή οικονομία», κι ο καλός Θεούλης, δημιούργησε τον κόσμο για να περνάμε καλά. Είχαμε το κεφάλι ήσυχο αναθέτοντας διαχρονικά να μας κυβερνούν κάποιοι, που «μαγειρεύοντας» τα οικονομικά στοιχεία, μας αποκοίμιζαν μαζί και τους κουτόφραγκους εταίρους.

Αντί να παράγουμε, να αποταμιεύουμε , να προσπαθούμε για το ποιοτικά καλύτερο, εμείς επιλέξαμε την ήσσονα προσπάθεια , την αρπαχτή, τις εύκολες λύσεις, σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο, εξαιρετικά ανταγωνιστικό και ιδιοτελή.

Κομματικοί ινστρούχτορες εξηγούσαν με ντουντούκες στις πλατείες το δικαίωμα στην ευημερία με… δανεικά, ταυτίζοντας την αξιοπρεπή εργασία με… τη λούφα, τις τίμιες συναλλαγές με… τα πλαστά έγγραφα, την άμιλλα με την αναξιοκρατία. Μιλούσαν για κοινωνία μόνο δικαιωμάτων ξορκίζοντας τις υποχρεώσεις.

Το παίξαμε «οι πονηροί» του ευρωπαϊκού συστήματος αλλά αποδειχθήκαμε τσάμπα μάγκες αφού, διαλύσαμε την παραγωγή, οργανώσαμε κομπίνες, υπερτιμολογήσεις, λαδώματα, ψευδή στοιχεία, σφετερισμό της εξουσίας, συναλλαγή, κλασικές συμπεριφορές όσων απαρτίζουν την «οικογένεια» της εξουσίας πλουτίζοντας ή ως συμπλήρωμα της ψυχοπαθολογικής τους προσωπικότητας…. Ένα μεγάλο φαγοπότι στημένο από «λαμόγια», που κατάτρωγαν το κράτος σαν μαφιόζικη «φαμίλια» αφήνοντας λίγα κόκαλα για τους απέξω.

Σνομπάραμε ως αναχρονιστικές τις Αρχές και τις Αξίες που στήριξαν το λαό μας σε χρόνους δίσεκτους, δαιμονοποιήσαμε το κέρδος, θεοποιήσαμε το λάιφ στάιλ, αποδεχθήκαμε την αναξιοκρατία ως μέθοδο συμμετοχής στο κρατικό πρυτανείο, είδαμε τη ζωή ως ευκαιρία ανέμελης ευδαιμονίας. Ποιοι; Οι χθεσινοί Έλληνες αγρότες, πρόσφυγες εργάτες, μικροαστοί που εντυπωσίασαν κάποτε την ανθρωπότητα και μεγαλούργησαν με την εργατικότητα, τη φιλομάθεια, το φιλελεύθερο πνεύμα τους.

Ένας στερημένος μέχρι πριν λίγα χρόνια λαός, οδηγήθηκε μεθοδικά σε αμόκ κατανάλωσης και ιδεολογική αποχαύνωση, ανίκανος ν’ αντιδράσει στις σειρήνες της διαφθοράς, της διαπλοκής και της ιδιώτευσης που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση.

Ακούς με θλίψη κρατικούς υπαλλήλους να λοιδορούν με ικανοποίηση (!) την πατρίδα, καυχόμενοι για την ήσσονα προσπάθεια που καταβάλουν. Συναντάς ξιπασμένους εξυπνάκιδες που έχουν απαντήσεις «επί παντός του επιστητού» αλλά βουβαίνονται όταν γίνεται λόγος για καθήκοντα και υποχρεώσεις. Μία κοινωνία ιμιτασιόν που δεν αισθάνεται ότι είναι ανάγκη να αντιδράσει όταν ελάχιστοι, κρυμμένοι πίσω από κουκούλες, καταστρέφουν την οικονομία, την κρατική ή την ιδιωτική περιουσία.

Βλέπουμε ένα στρατό υπαλλήλων που πασχίζει να δώσει συγχωροχάρτι σε έργα φαντάσματα, σε κρατικές προμήθειες μαφιόζικης έμπνευσης κι εκτέλεσης, σε σπατάλη πόρων χωρίς ντροπή κι όμως , σωπαίνουμε. Παρακολουθούμε το σφετερισμό της εξουσίας απ’ τους εκλεκτούς της Αυτοδιοίκησης καθώς σκορπούν το αίμα της οικονομίας, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να πρόκειται να εγκαταλειφθεί το σκάφος της πατρίδας κι εμείς αδιαφορούμε

Η κρίση ήρθε και θα μείνει αν δεν συνέλθουμε από την πλάνη που ζούμε, αν δεν άρουμε την εμπιστοσύνη που χαρίσαμε σε θαυματοποιούς με ονοματεπώνυμο . Οι χιλιάδες παραβάσεις του ποινικού, αστικού, ακόμα και του ηθικού κώδικα που περιγράφουν τις σοβαρές παρεκκλίσεις απ’ οτιδήποτε γνωρίζαμε οι Έλληνες, λίγα χρόνια πριν, δεν παραγράφονται σε μια νύχτα , ούτε εξυγιαίνεται το σύστημα με διώξεις και φυλακές. .

Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός της αφροσύνης μας, τώρα που πρέπει να πληρωθούν οι τόκοι των δανεικών και οι λιπαρές προμήθειες των γκόλντεν μπόυς, ας μην ψαχνόμαστε για το ποιος φταίει. Ας μην υποκρινόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για το «φόνο» της οικονομίας, ούτε για την αποδόμηση της κοινωνίας, γιατί γινόμαστε γελοίοι.

Αν βιαστούμε να διορθώσουμε με μιας, ότι καταστράφηκε επί 40 χρόνια τώρα, πλανιόμαστε πλάνη οικτρή. Δεν επανέρχονται σε τάξη δύο γενεές μοσχοαναθρεμένων μεν, άνεργων δε νέων συμπολιτών, που πρέπει να μάθουν ότι τα χρήματα που ξοδεύουν δεν βγαίνουν από «την τρύπα στον τοίχο» (τα ΑΤΜ) αλλά από την έντιμη, χρήσιμη και παραγωγική εργασία.

Αν δεν θα στρωθούν στις σπουδές τους οι φοιτητές , αν δεν αντιληφθούν ότι αντιγράφοντας εξευτελίζουν τα πτυχία τους κι ότι το κέρδος δεν είναι αμαρτία, αν δεν συνηθίσουμε στην ιδέα ότι «τα αγαθά κόποις κτώνται» κι όχι με δανεικά και κομπίνες, ο κατήφορος θα συνεχίζεται .

Ο γιαλός μπορεί να είναι στραβός αλλά κι εμείς αρμενίζαμε στραβά, χρόνια τώρα. Ήρθε η ώρα να αντλίσουμε δύναμη από τα αποθέματα του ιστορικού πολιτισμού μας και τις Αξίες που σφυρηλάτησαν τη θέληση να στεριώσει το Ελληνικό κρατίδιο προκειμένου να ξεφύγουμε από τη μοίρα των οικονομικά υπόδουλων που μας περιμένει.

Πρέπει να το καταλάβουμε ότι μας πλάνεψαν οι σειρήνες του εύκολου πλουτισμού, της ανέξοδης μετάβασης και της ήσσονος προσπάθειας . Η ζωή όμως σ’ αυτά τα χώματα, μετράει χιλιετίες και πρέπει να συνεχιστεί από υπερήφανους ελεύθερους πολίτες κι όχι από ταπεινωμένους δούλους των τραπεζιτών…..
Θ. Χαβιάρας