ΟΠΩΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ, ΣΤΗΝ ΠΑΓΊΔΑ

Στη σύγχρονη Ελλάδα, κοντά τέσσερις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση, οι πολίτες αισθανόμαστε δουλοπάρικοι στον τόπο μας…Ως δήθεν μετάνοια για το δικτατορικό καθεστώς αποδεχθήκαμε το κομματικό κράτος ως Δημοκρατία κι ένα καθεστώς ιδιότυπης δουλείας, όπου το πολίτευμα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα πονηρών ή βολεμένων, λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι, παρά, ως εγγυητής των ελευθεριών μας.
Κάποιοι

Οι αιρετοί κάθε βαθμίδας, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, νέμονται τη φθαρμένη (και συχνά διεφθαρμένη) εξουσία, από κοινού με τους πατρίκιους της κομματικής ολιγαρχίας οι οποίοι ονόμασαν την άλωση του κράτους κοινωνική κατάκτηση , κι όλοι μαζί από κοινού με συγκεκριμένες μειοψηφίες, καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας, το επίπεδο του πολιτισμού.

Ο διάσημος συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο, σε άρθρο του στην ιταλική Espresso, σχολιάζοντας την ευκολία με την οποία οι Ιταλοί φαίνονται έτοιμοι να το αποδεχθούν την προσπάθεια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι
να φιμώσει τον Τύπο, λέει με παρρησία: «Αφού η κοινωνία του το επιτρέπει, γιατί να τα βάζουμε μαζί του κι όχι με την κοινωνία που του επέτρεψε να το πράξει;»

Έτσι ακριβώς κι εμείς σ’ αυτή τη χώρα:
Ένα χαρούμενο μεταπολιτευτικό γαϊτανάκι διαπλοκής και «πάρε δώσε» των μειοψηφιών με τα κέντρα εξουσίας κι οι εκτός Νηφώνος πολίτες:
Ζούμε σ’ ένα τέλμα προσχηματικών αποφάσεων
Ελαττωματικών και επιπόλαιων έργων
Παρακολουθούμε την πανηγυρική καταξίωση ατάλαντων.
Αποδεχόμαστε την αναξιοκρατία ως θεσμό
Υποφέρουμε από την ασχετοσύνη των ημιμαθών
Λέμε «γραφικούς» όσους γνωρίζουν και μπορούν να προσφέρουν
Καθαγιάζουμε την πονηρία ως ικανότητα
Αναβαθμίσαμε την οκνηρία σε τέχνη
Θεωρούμε κομπασμό αυτοκριτική
Κάναμε τα ψεύδη κανόνα διαβούλευσης
Την αδιαφάνεια μέθοδο διαχείρισης
Αναγνωρίζουμε αλλά ι υπομένουμε τη γραφειοκρατία ως εργαλείο καταπίεσης και θαύμα ανικανότητας.

Μ’ άλλα λόγια αποδεχόμαστε το ρόλο του δουλοπάροικου, της περιθωριοποιημένης μειοψηφίας όπου όλα είναι δυνατά κάτω ή πίσω απ’ το Νόμο. Από παντού αναδύεται η κακοσμία του βούρκου της παρακμής αλλά δεν μας ενδιαφέρει.
Παγιδευμένοι στον κικεώνα της βουλιμικής κατανάλωσης και των ανερμάτιστων απαιτήσεων καμωνόμαστε ότι δεν μας ικανοποιεί τίποτα.
Κάθε δημιουργική σκέψη ή πρωτοβουλία, συναντά άρνηση από κοινωνικές ομάδες που τα θέλουν όλα εδώ και τώρα ενώ, δεν θέλουν να χάσουν τίποτα από τις δοτές συνήθως παραχωρήσεις που τις ονομάσαμε κατακτήσεις.

«Χορτάσαμε» πολύ γρήγορα και διασχίσαμε το ποτάμι του καπιταλισμού χωρίς καν να βραχούμε, αλλά ζητάμε βοήθεια επειδή έχουμε βουλιάξει. Χάσαμε το μπούσουλα αφού, το πολιτικό προσωπικό της χώρας εργάστηκε με συνέπεια 35 χρόνια τώρα, για να παραλύσει το σύστημα των Αξιών, να ισοπεδώσει τα Οράματα, να διαπομπεύσει τα Ιδανικά και ν’ αφήσει τη χώρα ανοχύρωτη στις σκληρές κι απρόβλεπτες συνθήκες που διαγράφονται για το μέλλον.

Ας βρεί κάποιος το θάρρος να αιτιολογήσει, πως έπεσε στην παγίδα ο ελληνικός λαός; Να εξηγήσει με παρρησία, γιατί και πως φτάσαμε ως εδώ; Που πήγαν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά, τα πολιτικά δικαιώματα, κάθε τι Ανώτερο για το οποίο περασμένες γενεές έχυσαν αίμα και δάκτυ.

Ασφαλώς δεν είμαστε οι μόνοι. Κι οι Ιταλοί ζουν τη σήψη του πολιτικού σκηνικού αλλά, εμείς σ’ αυτή τη «θερμή» γωνιά της Βαλκανικής δεν έχουμε πολλά περιθώρια για εφησυχασμό. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της παραίτησης ή της απεριόριστης ανοχής – αντοχής όπως εκείνοι.
Ποιές και πόσες εκπλήξεις μας περιμένουν; Άγνωστο
Μόνο που όταν τα σκέφτεσαι και τρομάζεις….
Άραγε υπάρχει επιστροφή;
15-7-2009