Ένα ακόμα καλοκαίρι εσωστρέφειας, γκρίνιας, ηττοπάθειας

Καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει στο ζενίθ, οι «προβληματισμένοι» για τον τουρισμό λες και έχουν έθιμο να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε .
«Στου κασίδι το κεφάλι» βέβαια, θα ερμηνεύσουν και πάλι χωρίς στοιχεία, θα συμβουλέψουν ενώ κατά βάθος δε γνωρίζουν, θα προβληματιστούν βαθυστόχαστα, δείχνοντας ότι συμπάσχουν, μιας κι η φιλανθρωπία είναι της μόδας στις μέρες μας…
Ενώ στην ουσία το μη έργο τους είναι υπεύθυνο για την κατάσταση, επιλέγουν με μονοκονδυλιά τον μαζικό τουρισμό, αδιαφορώντας αν «καίνε» τη φύση, την κοινωνία, τα μνημεία, κι όσα απέμειναν από τα ήθη και τα έθιμα.
Διερωτάται κανείς ,
με ποιο προσωπικό άραγε θα εξ-υπηρετηθούν οι (χιλιάδες) επισκέπτες που ονειρεύονται;
ποιος κάτοικος θα πειθαρχήσει σε πολιτισμένους τρόπους συμπεριφοράς;
ποιος μηχανόβιος ή ξενύχτης θα εγκαταλείψει τις αντικοινωνικές συνήθειες;
ποιο όργανο της «τάξης» ή φορέας θα εφαρμόσει, επιτέλους, τους αυτονόητους κανόνες ή νόμους συμβίωσης.
Ποιος και πως θα πείσει τους επισκέπτες που έρχονται από άλλες, πιο ήμερες κοινωνίες, κουρασμένοι απ’ το ψυχρό κλίμα και την εξαντλητική εργασία, ότι δεν είμαστε κάφροι;
ποιος εστιάτορας είναι έτοιμος να γίνει υπερήφανος οικοδεσπότης κι όχι λακές – υπηρέτης, όπως οι κατά πολύ φθηνότεροι που συναντάς λίγα μίλια ανατολικά;…
πόσο έτοιμοι είμαστε να ξεχάσουμε εκείνο το «τρώτενε εκεινά που θέτενε και πολυτέλειες» όταν οι πελάτες ζητούν την ελάχιστη έστω περιποίηση…
Δυστυχώς, παρά τον πακτωλό χρημάτων που ξοδεύεται, χρειάζονται ακόμα βασικές υποδομές αλλά κι ότι σχεδιάστηκε – κατασκευάστηκε, είναι τόσο κακό, ώστε, συχνά προσβάλει τον τεχνικό πολιτισμό της χώρας. Με κακές, ή ελλιπείς επιλογές εξυπηρετήθηκαν και εξυπηρετούνται προσωπικά ή άλλα συμφέροντα, που κατά κανόνα, αντιστρατεύονται κάθε σύγχρονη λογική ανάπτυξης. Η ζωή έχει αποδείξει ότι οι μικρονοϊκές πολιτικές έχουν κόστος και στο εγγύς μέλλον, θα συλλέξουμε τους ξινούς καρπούς
Σ’ ένα κλίμα εσωστρέφειας, γκρίνιας, ηττοπάθειας, η κάποτε «αρχόντισσα» Χίος, δια στόματος των αιρετών της αρχόντων, ζητάει διαρκώς, χωρίς να είναι πρόθυμη να δώσει. Να αποδείξει δηλαδή ότι αντιλαμβάνεται τα μηνύματα των καιρών, αξιολογεί το συμφέρον της, γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες της ή, τέλος πάντων, μπορεί να υπολογίσει την υπεραξία του ποιοτικού «προϊόντος» που πράγματι διαθέτει.
Αποτελεί ίσως επιστημονικό παράδοξο, πως ένα νησί συνεχίζει να παραδέρνει, σχεδόν δέκα χρόνια τώρα, χωρίς όραμα, χωρίς στρατηγική, χωρίς στόχους, θύμα της μεγαλομανίας και της μέχρις υπερβολής «πολυπραγμοσύνης» των φορέων της τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πως αναλώνονται χιλιάδες ανθρωπο-ώρες σε συνεδριάσεις συμβουλίων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Πως δαπανώνται μεγάλα ποσά, κυριολεκτικά «στο βρόντο»…
Το φθινόπωρο και πιθανότατα ο χειμώνας, θα δοκιμάσουν τις αντοχές της τοπικής οικονομίας αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι οι κρίσεις ανέκαθεν προετοίμαζαν θέση για το νέο, όπως οι οδύνες του τοκετού φέρνουν τη ζωή. Αν οι χιώτες διδαχθούμε από τα σφάλματα, αν αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας με ευθύνη και παρρησία τότε και η κρίση θα περάσει και οι εμπειρίες από την μέχρι τώρα πορεία θα ανοίξουν κεφάλαια δημιουργίας.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Αλήθεια" της Χίου