ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ Η ΚΡΙΣΗ

ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ Η ΚΡΙΣΗ

Τα υπερβολικά πολλά προβλήματα στις υποδομές εξ αιτίας της πρόσφατης κακοκαιρίας στο Νομό, ήρθαν σε στιγμή σοβαρής οικονομικής κρίσης και μας προϊδεάζουν ότι η θεραπεία της θα είναι επίπονη και μακρά, αν η κοινωνία μας δεν αλλάξει νοοτροπίες.
Ενώ τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, ξοδεύτηκαν πακτωλοί εθνικών αλλά και κοινοτικών πόρων, το αποτέλεσμα είναι πενιχρό και πάντως είναι αναντίστοιχο προς τους καιρούς αλλά και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι αιρετοί προσποιούνται τους αφελείς, βέβαιοι ότι μπορούν επ’ άπειρο να κοροϊδεύουν τους κουτόφραγκους, με παιδαριώδεις δικαιολογίες, ή ακόμα χειρότερα, «επιδεικνύοντας αμετροέπεια» αντί να ντρέπονται για τις…. ανατολίτικες συμπεριφορές.
Την κρίση ή μάλλον τις κρίσεις και τ’ αδιέξοδα, δεν μας τις έστειλαν εξωγήϊνοι ούτε οι… ΗΠΑ. Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα της ανοχής και των συμπεριφορών της κοινωνίας μας, επειδή επί τρεις δεκαετίες συμβιβαστήκαμε με πλάνες, ιδιοτελείς πολιτικές, που απέβλεπαν στην διατήρηση της εξουσίας και μόνο σ’αυτήν.
Βιώσαμε το δικομματισμό κάπως σαν εθνική αναπηρία, με θύματα στις τάξεις των οικονομικά ασθενέστερων, των συναισθηματικά ευάλωτων και των ειλικρινών πολιτών, αυτών δηλαδή που τον πίστεψαν, και δεν άντεξαν ή δεν ήθελαν να αντισταθούν στην ορατή κατάρρευση Αξιών, ιδεολογιών, οραμάτων που επέφερε.
Σήμερα, αν ρίξεις μια ματιά γύρω, αντιλαμβάνεσαι «που πήγαν τα λεφτά». Δαπανήθηκαν σε συναλλαγές κάτω απ’ το τραπέζι, κακοτεχνίες, αδικαιολόγητα μεγάλες αμοιβές. Πέρασαν κάποιοι καλά σ’ ένα ξέφρενο πάρτι αλλά το Δημόσιο δανείστηκε και θα συνεχίζει να δανείζεται επί πολλά ακόμα χρόνια. για να πληρώσει το λογαριασμό
Ελπίζει κανείς ότι οι πολίτες που αγωνιούν σήμερα για την επιβίωση, θα πάρουν το μάθημα και θα γίνουν πιο προσεκτικοί στις επιλογές τους. Δεν θα πιστέψουν ξανά αμφίβολης αξίας ιδεολογικά διλήμματα, ούτε θα αλαλάζουν στις πλατείες φανατικά συνθήματα, επευφημόντας αυτούς που τους ξεπούλησαν στους διεθνείς τοκογλύφους.
Λένε πως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα αλλά, σ΄αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό, ελπίζει κανείς να γίνει η κρίση μάθημα, τόσο για τους αιρετούς όσο και για τους απλούς πολίτες που διαχρονικά, καλούνται να πληρώσουν τη ζημιά, πότε με βάσανα αίμα και ταλαιπωρίες και πότε με οικονομικούς εκβιασμούς.
Στο άμεσο μέλλον χρειαζόμαστε πολιτικούς που θα αρθούν το ύψος των περιστάσεων, με δημιουργική διάθεση για προσφορά κι εντιμότητα, ώστε να σταθεί και πάλι η πατρίδα στα πόδια της

Θ. Χαβιάρας
20 02 10
Δημοσιεύθηκε στο τοπικό Τύπο