ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ

Η γενικευμένη κρίση που καταπλάκωσε την κοινωνία, αποκάλυψε δεκάδες προβλήματα που δυστυχώς, δεν περιορίζονται μόνο στην οικονομία, που μπορούν να μετρηθούν με τη μείωση του εισοδήματος, αλλά, προεκτείνονται στην καθημερινότητα, στους θεσμούς, στο περιβάλλον, κι είναι τόσο σοβαρά που ούτε καν θα φανταζόμαστε 2 ή 3 χρόνια πριν…
Παρακολουθούμε το πολιτικό προσωπικό να καμώνεται ότι προσπαθεί να διαγνώσει το «τις πταίει» και να δρομολογήσει τη λεγόμενη κάθαρση και διαφάνεια, ενώ, αφήνει να διαφαίνονται κάθε άλλο παρά αγαθές προθέσεις. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι ένα σύστημα που νοσεί, έχει ελάχιστες ή μηδενικές πιθανότητες να αυτοϊαθεί , τη στιγμή που ηθελημένα ή άθελα, έχει το ίδιο μεθοδεύσει την καταστροφή ακόμα κι αυτών των ελάχιστων υγειών νησίδων αντίστασης. άλλωστε η βιασύνη με την οποία η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει, όπως όπως, το νομοθέτημα περί τοπικής αυτοδιοίκησης, προδίδει κι αυτή κάθε άλλο παρά αγαθές προθέσεις.
Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό σκηνικό οι Έλληνες, καλούμαστε να εκλέξουμε τοπικούς άρχοντες και μάλιστα, με υπερ-εξουσίες που δύσκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί σήμερα.
Ο κ. υπουργός Εσωτερικών μπορεί να έχει δει τον εαυτό του ως μικρό Ναπολέοντα, έτοιμο να αναμορφώσει το χάος των ΟΤΑ αλλά, ξεχνάει φαίνεται ή θέλει να ξεχάσει ότι ΚΑΙ το κόμμα του συνέβαλε ώστε να δημιουργηθεί αυτό το τεράστιο άντρο κακοδιοίκησης, συναλλαγής, διαφθοράς και δημοκρατικής αναπηρίας, σύμφωνα με τις καυστικές διαπιστώσεις του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.
Φθαρμένα στελέχη, με μηδαμινό έργο, ετοιμάζονται και πάλι να καταλάβουν θέσεις στο νέο αυτοδιοικητικό σκηνικό, προσβλέποντας σε επαγγελματική πλέον αποκατάσταση. Μας θυμίζουν πλανόδιους λαϊκών αγορών που αλλάζουν γειτονιές αλλά το «εμπόρευμα» και η «μέθοδος πώλησης» είναι πάντα τα ίδια. Διαλαλούν τα δήθεν επιτεύγματά τους, λέγοντας στους «πελάτες» αυτό που θα ήθελαν ν’ ακούσουν, άσχετα με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Έχουν απαντήσεις για όλους και για όλα … «κι ότι πάρετε ένα τάλιρο…» Το μεγαλείο της επαρχιώτικης κουτοπόνηρης πολιτικής, στο αποκορύφωμα.
Κι οι πολίτες, αυτά τα θύματα, τι κάνουν αναρωτιέσαι. Γιατί τους πιστεύουν; Γιατί ψωνίζουν και ψωνίζονται; Σκέφτομαι ότι ίσως είναι φυσικό να ψωνίζονται αφού, χρόνια τώρα, έχουν γίνει όμηροι του κρατικίστικου πολιτικού συστήματος, προσδοκόντας ένα διορισμό σε ΝΠΔΔ ή σε κάποια καρποφόρα συναλλαγή με το δημόσιο.
Οικτρό κατάντημα για την κάποτε ναυτομάνα Χίο, που ήταν υπόδειγμα οικονομικής αυτάρκειας, ενώ σήμερα, κρέμεται από το γραφείο του κάθε κομματάρχη για να απασχολήσει τα παιδιά της, ακόμα και με το στοιχειώδες μεροκάματο των 25 ευρώ.
Σαράντα χρόνια διαφθοράς, αδιαφάνειας και αναξιοκρατίας ισοπέδωσαν τους θεσμούς , υπέσκαψαν τα θεμέλια, αδυνάτισαν τις αντιστάσεις, κατάντησαν την κοινωνία περίγελο.
Κι όμως, ο φαύλος κύκλος της νοσούσας δημοκρατίας μπορεί να σπάσει, αρκεί να το θελήσουμε. Αρκεί να εντοπίσουμε τα λάθη και να καταλάβουμε ότι δεν τους έχουμε ανάγκη. Έχουν όνομα κι επώνυμο αυτοί που με τις καταστροφικές πολιτικές τους, συνέβαλαν ώστε να πτωχεύσει η χώρα και σκόρπισαν τον ιδρώτα δύο γενεών σε εαυτούς και αλλήλους. Η αλλαγή νοοτροπίας και αποφάσεων των πολιτών θα αποδεσμεύσουν δημιουργικές δυνάμεις και τότε, μόνο τότε, θα γίνει η κρίση παρελθόν.