ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Η οδικη ασφάλεια είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν οι λαοί της Ευρώπης. Η συνεπέστερη αστυνόμευση και η εγκατάλειψη του "πολιτικού κόστους" θα σώσει ζωές νέων ανθρώπων. Αλλά που ευαισθησία...
Δύο πράγματα λοιπόν μπορεί να συμβαίνουν: Ή είναι τόσο κυνική η εκτελεστική εξουσία που δεν συγκινείται από τη σπατάλη ανθρώπινης ζωής ή, παραδέχονται την ανικανότητα τους να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν στόχους μείωσης των θυμάτων.
Για να προλάβω την παρέμβαση των … εντυπωσιακά φλύαρων αξιωματικών της Τροχαίας που αναλώνονται στο να δίνουν ( ως θεολόγοι) ανέξοδες συμβουλές, αντί να ασχοληθούν με το αστυνομικό έργο που είναι η εφαρμογή του νόμου και μόνο, παραθέτω ένα σχόλιο από τον ιταλικό Τύπο.
Διαβάζω λοιπόν ότι: « η αυξημένη κινητικότητα στους δρόμους πληρώνεται ακριβά. Κάθε χρόνο απ’τα 1.300.000 δυστυχήματα που συμβαίνουν στην Ε.Ε θρηνούμε 40.000 νεκρούς και περίπου 1.700.000 τραυματίες εισάγονται στα νοσοκομεία.
Το άμεσο και έμμεσο κόστος αυτής της εκατόμβης εκτιμάται ότι κοστίζει 160 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή, το 2% του Ακαθάριστου προϊόντος της Ευρ. Ένωσης.
Σ’ ολόκληρη την Ε.Ε ένα τροχαίο δυστύχημα στα τέσσερα οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ κι είναι περίπου 10.000 τα θύματα στους δρόμους εξ αιτίας της μέθης.
Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στον κίνδυνο τροχαίων δυστυχημάτων είναι οι νέοι ηλικίας 18 ως 24 ετών. Απ’ αυτή την ηλικιακή ομάδα το 35%-45% πεθαίνουν στους δρόμους. Σύμφωνα με διάφορες αξιόπιστες πηγές, τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου νέων ανθρώπων (47%).
Τέλος, στα δυστυχήματα που οφείλονται σε οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, τα 2/3 των ατόμων που εμπλέκονται έχουν ηλικία από 15-34 ετών κι απ’ αυτούς το 96% είναι αγόρια»
Δεν χωρούν λοιπόν μισόλογα ούτε πατερναλιστικού χαρακτήρα συμβουλες διότι αυτά είναι «εκ του πονηρού». Εξυπηρετούν την πολιτική άρχουσα τάξη η οποία επιλέγει συνειδητά την μη εφαρμογή των νόμων για να μην εισπράττει (το καταραμένο) πολιτικό κόστος.
Το ότι χάνονται νέοι, ο ανθός της πατρίδας , ότι διαλύονται οικογένειες, συνθλίβονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί αλλά και το σύστημα υγείας, δεν φαίνεται να τους τρομάζει. Αυτοί, παν' απ' όλα, ενδιαφέρονται να κατέχουν θώκους κι αξιώματα . Όσο για το καθημερινό έγκλημα της οδικής ασφάλειας, τι άλλο να μας κάνουν οι άνθρωποι;
Μας λένε να προσέχουμε, όσοι ζήσουμε ή όσοι πεθάνουμε.
Τι ντροπή…
Η οδικη ασφάλεια είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν οι λαοί της Ευρώπης. Η συνεπέστερη αστυνόμευση και η εγκατάλειψη του "πολιτικού κόστους" θα σώσει ζωές νέων ανθρώπων. Αλλά που ευαισθησία...
--------------------------------------------
Όσο αυξάνεται ο αριθμός των τροχοφόρων και ελαττώνεται η προληπτική αστυνόμευση, τόσο τα θύματα της ασφάλτου αυξάνονται. Αυτή είναι μία διεθνής διαπίστωση που μόνο στη χώρα μας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή.Δύο πράγματα λοιπόν μπορεί να συμβαίνουν: Ή είναι τόσο κυνική η εκτελεστική εξουσία που δεν συγκινείται από τη σπατάλη ανθρώπινης ζωής ή, παραδέχονται την ανικανότητα τους να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν στόχους μείωσης των θυμάτων.
Για να προλάβω την παρέμβαση των … εντυπωσιακά φλύαρων αξιωματικών της Τροχαίας που αναλώνονται στο να δίνουν ( ως θεολόγοι) ανέξοδες συμβουλές, αντί να ασχοληθούν με το αστυνομικό έργο που είναι η εφαρμογή του νόμου και μόνο, παραθέτω ένα σχόλιο από τον ιταλικό Τύπο.
Διαβάζω λοιπόν ότι: « η αυξημένη κινητικότητα στους δρόμους πληρώνεται ακριβά. Κάθε χρόνο απ’τα 1.300.000 δυστυχήματα που συμβαίνουν στην Ε.Ε θρηνούμε 40.000 νεκρούς και περίπου 1.700.000 τραυματίες εισάγονται στα νοσοκομεία.
Το άμεσο και έμμεσο κόστος αυτής της εκατόμβης εκτιμάται ότι κοστίζει 160 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή, το 2% του Ακαθάριστου προϊόντος της Ευρ. Ένωσης.
Σ’ ολόκληρη την Ε.Ε ένα τροχαίο δυστύχημα στα τέσσερα οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ κι είναι περίπου 10.000 τα θύματα στους δρόμους εξ αιτίας της μέθης.
Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στον κίνδυνο τροχαίων δυστυχημάτων είναι οι νέοι ηλικίας 18 ως 24 ετών. Απ’ αυτή την ηλικιακή ομάδα το 35%-45% πεθαίνουν στους δρόμους. Σύμφωνα με διάφορες αξιόπιστες πηγές, τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου νέων ανθρώπων (47%).
Τέλος, στα δυστυχήματα που οφείλονται σε οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, τα 2/3 των ατόμων που εμπλέκονται έχουν ηλικία από 15-34 ετών κι απ’ αυτούς το 96% είναι αγόρια»
Δεν χωρούν λοιπόν μισόλογα ούτε πατερναλιστικού χαρακτήρα συμβουλες διότι αυτά είναι «εκ του πονηρού». Εξυπηρετούν την πολιτική άρχουσα τάξη η οποία επιλέγει συνειδητά την μη εφαρμογή των νόμων για να μην εισπράττει (το καταραμένο) πολιτικό κόστος.
Το ότι χάνονται νέοι, ο ανθός της πατρίδας , ότι διαλύονται οικογένειες, συνθλίβονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί αλλά και το σύστημα υγείας, δεν φαίνεται να τους τρομάζει. Αυτοί, παν' απ' όλα, ενδιαφέρονται να κατέχουν θώκους κι αξιώματα . Όσο για το καθημερινό έγκλημα της οδικής ασφάλειας, τι άλλο να μας κάνουν οι άνθρωποι;
Μας λένε να προσέχουμε, όσοι ζήσουμε ή όσοι πεθάνουμε.
Τι ντροπή…
2 σχόλια:
Συμφωνώ με την άποψη σου ότι οι αστυνόμοι πρέπει να αφήσουν τις...ευχές και να σηκώσουν τα μανίκια αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δεχτώ ότι πρόκειται για άτομα κυνικά.
Η άποψη μου, που μάλιστα έχει κατατεθεί δημόσια και χωρίς διάθεση κάλυψης συναδέλφων ή ανάπτυξη δικαιολογιών περί έλλειψης δύναμης, είναι ότι για την παρούσα στιγμή εκείνο που μπορεί να μας σώσει είναι μια καταιγιστική εφαρμογή του Νόμου. (Συνταγή Καλιφόρνιας)Με την προϋπόθεση βέβαια η πολιτική αυτή να έχει ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ με μηδενική ανοχή σε ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΒΑΤΗ και η δεύτερη λύση είναι οι ...δάσκαλοι και μετά οι γονείς.
Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι η αστυνόμευση είναι ένα ίσως το πιο σπουδαίο κομμάτι αλλά ένα κομμάτι, υπάρχουν και άλλα: το οδικό δίκτυο, τα οχήματα και κυρίως ο παράγοντας άνθρωπος.
Όταν κάνεις δρόμους, με το γνωστό τρόπο κατασκευής δημοσίων έργων στη Χώρα μας, που δεν έχεις ορατότητα που δεν έχουν την κατάλληλη κλίση ροπή κλπ δεν ευθύνεσαι για το τροχαίο που έγινε; όταν κάνεις τον ...κινέζο στις παρατηρήσεις των τροχονόμων για τα προβλήματα των δρόμων δεν είσαι λιγάκι υπεύθυνος; στο αεροδρόμιο είναι κατάσταση αυτή; είναι δρόμος να κυκλοφορείς; απορρώ πώς δεν έχουν σκοτωθεί και άλλοι συνάθρωποί μας με το χαος που επικρατεί!!!
όταν υποκύπτεις στην πίεση του κανακάρη για μοτ-το στα 12 δεν έχεις ευθύνη;
Τέλος, τα τροχαία είναι μάστιγα δεν εξαντλούνται σε ένα σχόλιο ενός μπλογκ είναι καιρός όμως να δούμε την ατομική ευθύνη του καθενός μας είτε ως απλού πολίτη είτε ως ανθρώπου που έχει αναλάβει το καθήκον να εφαρμόσει το νόμο
Υ.Γ 1 ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΣΧΕΤΟΥ: Πόσοι χιώτες θα δεχόταν μια άκρως καταιγιστική εφαρμογή του Νόμου;
Υ.Γ 2 Στα τροχαία και ένας θάνατος είναι πολύ.
Με τιμή Γιώργος Κεβόπουλοσ
Αστυνόμος Β΄
Τ.Α Χίου
kevopoylos@gmail.com
Είναι άκρως ενθαρρυντικό και οπωσδήποτε αισιόδοξο ότι, αξ/κος της αστυνομίας παίρνει μέρος στο διάλογο, και μάλιστα με ύφος και ήθος άψογο.
Αγαπητέ, αναφερόμενος στο χαρακτηρισμό "κυνικοί" περιγράφω τη συμπεριφορά της εκτελεστικής εξουσίας γενικά κι όχι ειδικά της αστυνομίας.
Τώρα σε σχέση με το μοντέλο "καλιφόρνιας" θα έλεγα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος.
Προσωπικά συμφωνώ με την εφαρμογή του νόμου αλλά με αξιολόγηση της σοβαρότητας των παραβάσεων, με ειδική εκπάιδευση και πειθαρχεία των οργάνων της τάξης, με καταιγιστική ενημέρωση των πολιτών από την πολιτεία κι όχι από την αστυνομία.
Ο ρόλος των οικογενειών των δασκάλων και γενικά της κοινωνίας είναι κι αυτός σημαντικός αλλά πρέπει να υπακούει σ' ένα κεντρικό σχεδιασμό που δυστυχώς λείπει στη χώρα μας επειδή οι πολιτικοί φέρονται με κυνισμό (και ενίοτε με υποκρισία) στο θέμα των τροχαίων δυστυχημάτων.
Τέλος η ατομική ευθύνη είναι μεν δομικό στοιχείο της δημοκρατικής κοινωνίας αλλά όταν καταπατείται βάναυσα το αίσθημα περί δικαίου, κι όταν τα όργανα της πολιτείας έχουν διαβρωθεί σε βαθμό διάλυσης τότε τι να την κάνεις την ευθύνη; Εξαϋλώνεται κι αυτή μαζί με αξίες ιδανικά και το συλλογικό όραμα για ένα καλύτερο αύριο. Με λίγα λόγια η κοινωνία υποβαθμίζεται σε αγέλη ζώων που προσπαθούν να επιβιώσουν. Δυτυχώς.
Δημοσίευση σχολίου