ΧΙΩΤΙΚΑ

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

2010-07-01T10:43:00.003+03:00

Γνωρίζοντας ότι το πολίτευμα μας έχει θεμέλιο τη Λαϊκή Κυριαρχία, θα ήθελα κάποτε να εκλέγονται οι άριστοι και να τοποθετούνται σε θέσεις, πολίτες με αξιοκρατικά κριτήρια. Έχω την εύλογη απαίτηση να ξοδεύονται οι φόροι με επωφελή και δίκαιο τρόπο κι όχι να ρίχνονται στο πηγάδι της απληστίας ή της διαπλοκής. Ζητώ να γίνεται ισόνομη εφαρμογή του νόμου, να πάψουν επιτέλους να πλουτίζουν κάποιοι, σε βάρος της περιουσίας του Κράτους και των πολιτών.

Δεν έχω πρόθεση να προσβάλω κανέναν, ονειρεύομαι τον τόπο μου να προοδεύει, όχι σαν παράσιτο, «απορροφώντας» μόνο κονδύλια της ΕΕ, αλλά με παραγωγική δημιουργικότητα . Επιθυμώ να μην γίνεται το Δημόσιο θύμα σημερινών ή μελλοντικών παράνομων ενεργειών, θέλω να πάψει ο κρατικός πλούτος και οι οικονομίες των πολιτών να είναι ο στόχος λεηλασίας

Όσα αυτοδιοικητικά , κυβερνητικά στελέχη, και κρατικοί λειτουργοί, έχουν αφαιρέσει ή συνεχίζουν να αφαιρούν παράνομα, δημόσιο χρήμα ή περιουσία, ζητώ να παραπέμπονται για έλεγχο των πράξεών τους στη Δικαιοσύνη, όπως προβλέπει το Σύνταγμα.

Έως πότε οι εκλογές να θα είναι κολυμπήθρα του Σιλοάμ, για τα πάσης φύσεως ανομήματα των αιρετών; Οι εκλεγμένοι εκπρόσωπων του Λαού σε αξιώματα ή διορισμένοι σε θέσεις εξουσίας και διαχείρισης, μέχρι πότε ανεξέλεγκτα θα διασπαθίζουν το δημόσιο πλούτο;

Όσους ψηφίζω, θέλω να είναι ίσοι απέναντί μου και να μη καλύπτονται στο απυρόβλητο της ασυλίας μετά την ψήφο μου. Είμαι υπέρ της νομικής δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων των βουλευτών, των αυτοδιοικητικών, θεσμικών παραγόντων, ή των δημόσιων λειτουργών ώστε, να εξασφαλιστεί όποιο χρέος δημιούργησαν, αποδεδειγμένα, αντί να γελάνε πίσω απ’ την πλάτη μου με την κάλυψη της ασυλίας, την οποία ουδέποτε, κανένας πολίτης δεν υποστήριξε.

Ζητώ από τους συμπολίτες μου να απαιτήσουν σθεναρά τη διενέργεια δικαστικού ελέγχου για όλους όσους καταπάτησαν ή καταπατούν τον όρκο τους και την εμπιστοσύνη του λαού, κάνοντας ποινικά αδικήματα κατά της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, ακόμα και όσα έχουν παραγραφεί, μήπως έτσι αποκατασταθούν η αλήθεια, η πληγωμένη τιμή της πολιτικής αλλά και η ιστορίας μας.

Ως ενεργός πολίτης της χώρας που γέννησε και δίδαξε τη Δημοκρατία απευθύνομαι σε κάθε καλόπιστο, μη φανατισμένο, μη ευνοημένο πολίτη και του ζητώ, να διεκδικεί διαρκώς τα παραπάνω ελάχιστα, γιατί δεν μπορεί η Ελλάδα να βαδίζει στο μέλλον, με όραμα την κομπίνα, τη λαμογιά και την εξαπάτηση δια …της ψήφου μας. Η πορεία είναι λαθεμένη και αδιέξοδη. Πρέπει ν’ αλλάξει επειγόντως

Θ. Χαβιάρας

2010-06-15T10:39:00.003+03:00

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ.
ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 ΩΡΑ 19:30
ΣΤΟ ΟΜΗΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΧΙΟΥ
Ο Φίλος του Πεζού στο πλαίσιο του αγώνα του για εξασφάλιση στοιχειωδών συνθηκών κυκλοφορίας των πεζών και την καλή ποιότητα ζωής στην πόλη, αποφάσισε να καλέσει τον καθηγητή Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίθου Αθηνών κ. Αντώνη Μακρυδημήτρη για να μας αναπτύξει το θέμα: "Η συμβολή της ηθικής και αποτελεσματικής Διοίκησης και Πολιτικής στην οικονομική Ανάπτυξη".

Θα μας δοθεί η ευκαιρία να αντιληφθούμε τους λόγους για τους οποίους φθάσαμε στη σημερινή δημοσιονομική κρίση αλλά και στην κρίση αξιών και προτύπων, και να συζητήσουμε τρόπους αναστροφής του κλίματος.

Σας περιμένουμε και σας ευχαριστούμε

2010-06-15T10:25:00.002+03:00

ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ.... ΓΑΪΔΑΡΟΣ;;;

Ίσως κατηγορηθώ για την εμμονή αλλά, αναλαμβάνω την ευθύνη, κι ας με δικάσει… η ιστορία.
Θέμα και πάλι οι προσεχείς εκλογές στους ΟΤΑ και το «Καλλικράτειο άγος» που μας απειλεί, λόγω του εντελώς ανέφικτου κατά τη γνώμη μου εγχειρήματος, «ένας δήμος ολόκληρο το νησί», και των προβλημάτων που θα προκαλέσει.

Προεόρτια της αναμέτρησης, παρακολουθούμε τους φιλόδοξους, επίδοξους αρχηγούς, καθώς προσπαθούν να καταλάβουν θέσεις στη «σκακιέρα», ο καθ’ ένας με το δικό του στυλ. Υποψήδιοι Δήμαρχοι, Αντι-δήμαρχοι, Περι-φερειάρχες Αντι-περιφερειάρχες ένας λόχος αυτο-προβαλόμενων συμπολιτών που θα διεκδικήσουν πόστα εξουσίας

Διαλαλούν πεπραγμένα αμφίβολης αποτελεσματικότητας και αξίας, κομπάζουν για τα γαλόνια τους στην κομματική ιεραρχία, άλλοι επικαλούνται την αθωότητα της μέχρι σήμερα αποχής από θέσεις εξουσίας σε ΟΤΑ.

Όλοι μαζί όμως συνθέτουν μία εικόνα που δεν εμπνέει παρά ελάχιστη αισιοδοξία αφού, σωπαίνουν για τα προβλήματα του αυριανού Δήμου, δεν μιλάνε για προβλήματα που περιμένει ν’ ακούσει ο κόσμος, για το όραμά τους τις αναπτυξιακές ανάγκες και προοπτικές του νησιού.

Φοβάμαι ότι και σ’ αυτές τις κρισιμότατες για «τα του οίκου μας» εκλογές, για το νοικοκυριό και την ανάπτυξη του, θα επέμβει και πάλι ο οδοστρωτήρας των κομματικών επιλογών ενώ η ουσία, θα περάσει σε δεύτερη μοίρα το πραγματικό συμφέρον του τόπου.

Αργότερα όταν τα προβλήματα θα κατακλύσουν τη ζωή, όταν θα κινδυνεύσει η ελευθερία και η οικονομική μας ύπαρξη, τότε, υποκριτικά οργισμένοι και μισαλλόδοξα, θα σκεφτούμε να καταδικάσουμε αυτούς που φταίνε. Δηλαδή ποιους; Αυτούς που επιλέξαμε και επιφορτίσαμε με εξαιρετικά υψηλά και απαιτητικά καθήκοντα.

Το αποτέλεσμα των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση θα επιβεβαιώσει ή θα διαψεύσει αυτό που γράφεται στο διεθνή τύπο για την Ελλάδα. «Δεν θα τα καταφέρετε, θα βγείτε από το ευρώ», «δεν θα επιβιώσετε παρά μόνο αν σας στηρίζουν για πάντα οι εταίροι σας, πράγμα που δεν επιθυμούν». «Δεν θα πιάσετε τους στόχους, θα πτωχεύσετε...».

Εφιαλτικά σενάρια που θα ακυρωθούν μόνο αν εμείς οι πολίτες απογαλακτιστούμε από το σύνδρομο της κομματικής υποταγής σε προφανώς λανθασμένες επιλογές, όπως το διατύπωσε ο κ. Σήφης Βαλυράκης προς κομματικούς οπαδούς του : «και γάϊδαρο να σας βάλουμε αυτόν θα ψηφίσετε..».

Λανθασμένες επιλογές, χρόνια αδιαφορίας και απαξίωσης της πολιτικής, πλημμελής έλεγχος και σφετερισμός της εξουσίας, κατάστρεψαν τα οικονομικά του κράτους, καταρράκωσαν αξίες , διάβρωσαν συνειδήσεις.
Εξαντλήσαμε τα περιθώρια και κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε και πάλι αν δεν αντιληφθούμε το μέγεθος της ευθύνης μας.
Αν επιμείνουμε να ψηφίζουμε για κομματικό "χαβαλέ" τότε σίγουρα προκαλούμε τη μοίρα μας...

ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ

2010-06-08T09:51:00.003+03:00

ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ

Η γενικευμένη κρίση που καταπλάκωσε την κοινωνία, αποκάλυψε δεκάδες προβλήματα που δυστυχώς, δεν περιορίζονται μόνο στην οικονομία, που μπορούν να μετρηθούν με τη μείωση του εισοδήματος, αλλά, προεκτείνονται στην καθημερινότητα, στους θεσμούς, στο περιβάλλον, κι είναι τόσο σοβαρά που ούτε καν θα φανταζόμαστε 2 ή 3 χρόνια πριν…
Παρακολουθούμε το πολιτικό προσωπικό να καμώνεται ότι προσπαθεί να διαγνώσει το «τις πταίει» και να δρομολογήσει τη λεγόμενη κάθαρση και διαφάνεια, ενώ, αφήνει να διαφαίνονται κάθε άλλο παρά αγαθές προθέσεις. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι ένα σύστημα που νοσεί, έχει ελάχιστες ή μηδενικές πιθανότητες να αυτοϊαθεί , τη στιγμή που ηθελημένα ή άθελα, έχει το ίδιο μεθοδεύσει την καταστροφή ακόμα κι αυτών των ελάχιστων υγειών νησίδων αντίστασης. άλλωστε η βιασύνη με την οποία η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει, όπως όπως, το νομοθέτημα περί τοπικής αυτοδιοίκησης, προδίδει κι αυτή κάθε άλλο παρά αγαθές προθέσεις.
Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό σκηνικό οι Έλληνες, καλούμαστε να εκλέξουμε τοπικούς άρχοντες και μάλιστα, με υπερ-εξουσίες που δύσκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί σήμερα.
Ο κ. υπουργός Εσωτερικών μπορεί να έχει δει τον εαυτό του ως μικρό Ναπολέοντα, έτοιμο να αναμορφώσει το χάος των ΟΤΑ αλλά, ξεχνάει φαίνεται ή θέλει να ξεχάσει ότι ΚΑΙ το κόμμα του συνέβαλε ώστε να δημιουργηθεί αυτό το τεράστιο άντρο κακοδιοίκησης, συναλλαγής, διαφθοράς και δημοκρατικής αναπηρίας, σύμφωνα με τις καυστικές διαπιστώσεις του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.
Φθαρμένα στελέχη, με μηδαμινό έργο, ετοιμάζονται και πάλι να καταλάβουν θέσεις στο νέο αυτοδιοικητικό σκηνικό, προσβλέποντας σε επαγγελματική πλέον αποκατάσταση. Μας θυμίζουν πλανόδιους λαϊκών αγορών που αλλάζουν γειτονιές αλλά το «εμπόρευμα» και η «μέθοδος πώλησης» είναι πάντα τα ίδια. Διαλαλούν τα δήθεν επιτεύγματά τους, λέγοντας στους «πελάτες» αυτό που θα ήθελαν ν’ ακούσουν, άσχετα με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Έχουν απαντήσεις για όλους και για όλα … «κι ότι πάρετε ένα τάλιρο…» Το μεγαλείο της επαρχιώτικης κουτοπόνηρης πολιτικής, στο αποκορύφωμα.
Κι οι πολίτες, αυτά τα θύματα, τι κάνουν αναρωτιέσαι. Γιατί τους πιστεύουν; Γιατί ψωνίζουν και ψωνίζονται; Σκέφτομαι ότι ίσως είναι φυσικό να ψωνίζονται αφού, χρόνια τώρα, έχουν γίνει όμηροι του κρατικίστικου πολιτικού συστήματος, προσδοκόντας ένα διορισμό σε ΝΠΔΔ ή σε κάποια καρποφόρα συναλλαγή με το δημόσιο.
Οικτρό κατάντημα για την κάποτε ναυτομάνα Χίο, που ήταν υπόδειγμα οικονομικής αυτάρκειας, ενώ σήμερα, κρέμεται από το γραφείο του κάθε κομματάρχη για να απασχολήσει τα παιδιά της, ακόμα και με το στοιχειώδες μεροκάματο των 25 ευρώ.
Σαράντα χρόνια διαφθοράς, αδιαφάνειας και αναξιοκρατίας ισοπέδωσαν τους θεσμούς , υπέσκαψαν τα θεμέλια, αδυνάτισαν τις αντιστάσεις, κατάντησαν την κοινωνία περίγελο.
Κι όμως, ο φαύλος κύκλος της νοσούσας δημοκρατίας μπορεί να σπάσει, αρκεί να το θελήσουμε. Αρκεί να εντοπίσουμε τα λάθη και να καταλάβουμε ότι δεν τους έχουμε ανάγκη. Έχουν όνομα κι επώνυμο αυτοί που με τις καταστροφικές πολιτικές τους, συνέβαλαν ώστε να πτωχεύσει η χώρα και σκόρπισαν τον ιδρώτα δύο γενεών σε εαυτούς και αλλήλους. Η αλλαγή νοοτροπίας και αποφάσεων των πολιτών θα αποδεσμεύσουν δημιουργικές δυνάμεις και τότε, μόνο τότε, θα γίνει η κρίση παρελθόν.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΣΕΣΜΕ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ

2010-05-28T13:56:00.009+03:00

Η επίσκεψη στη Σμύρνη γίνεται ενδιαφέρουσα πρόκληση, ιδιαίτερα, όταν οι σχέσεις στη γειτονιά παίρνουν τη μορφή συγκαλυμμένης αντιπαράθεσης. Η ματιά του επισκέπτη, ακόμα κι αν δεν γνωρίζει τούρκικα, αντιλαμβάνεται πάμπολλες αντιφάσεις που συγκαλύπτονται με ανατολίτικη πονηριά.
Φαίνεται το άγχος καλλωπισμού, που περιορίζεται μόνο σε σημεία του «ακριβού» κέντρου της πόλης ενώ, λίγα μέτρα πιο έξω, καταλαβαίνεις ότι ζητούν λύση δεκάδες προβλήματα.
Η συνομιλία με ντόπιο, αν σ’ εμπιστευτεί, αποκαλύπτει ένα δυσάρεστο κοινωνικό σκηνικό που περιλαμβάνει, εγκλήματα τιμής σε βάρος γυναικών, αναγκαστικούς γάμους, διωγμό των γυναικών από την αγορά εργασίας και τα κέντρα λήψης αποφάσεων, πολλές περιπτώσεις καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των παιδιών κ.λ.π.
Θ’ ακούσεις για αποκλεισμό περιβαλλοντικών οργανώσεων από την ενημέρωση για σχετικά θέματα ή προγράμματα, για καταστρατήγηση των ευρωπαϊκών πολιτικών για συμμετοχική δημοκρατία.
Θ’ ακούσεις για εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς, για εκμετάλλευση, για σκληρή φτώχεια που καλύπτει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων στις περιφερειακές γειτονιές.
Αντίθετα, διαβάζοντας την αγγλόφωνη έκδοση εφημερίδας, εκπλήσσεσαι από τις ωραιολογίες , τα ευχολόγια, τους οικονομικούς στόχους που ακόμα και για την ευημερούσα Ελβετία θα φάνταζαν απόμακροι.
Διαποιστώνεις να προβάλλεται αυτάρεσκα ο γνωστός τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός που επαίρεται όχι μόνο επειδή δήθεν ασκεί σημαντικότατο ρόλο «ειρηνοποιού» στην ευρύτερη περιοχή αλλά, κι επειδή ονειρεύεται ν' αναλάβει ρόλο και παγκόσμια(!)
Διαβάζεις για την Τουρκία ως ενεργειακό «κόμβο», ως επενδυτή σε πυρηνική ενέργεια, ως δυνατό οικονομικό παράγοντα που φιλοδοξεί να συμπεριληφθεί στους G8!!!
Προβάλλονται με κομπασμό κάποιες οικονομικές επιτυχίες, μέχρι του σημείου να υποστηρίζουν πως η κατάστασή τους είναι πιο ανθηρή απ' αυτήν της ΕΕ ενώ μπορεί στην ίδια σελίδα, ναδιαμαρτύρονται επειδή δεν τους αρκούν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τα διάφορα αναπτυξιακά και τα λοιπά προγράμματά τους.
Η τουρκική άρχουσα τάξη, διακρίνεται γιθα την αμετροέπειά της ως κληρονόμος Οθωμανικής νοοτροπίας. Βιάζεται θαρρείς να επιβάλει κάποιους δικούς της όρους, δίδοντας μαθήματα σε όλους και για όλα, με κομπορρημοσύνη και καγχασμό.
Είναι γεγονός ότι προς το παρόν, οι γείτονες καταφέρνουν ν' αλλάζουν επιδέξια τη μάσκα, ανάλογα με τα συμφέροντά τους, στο θέατρο της γειτονιάς μας και της Μέσης Ανατολής. Το μέλλον θα δείξει αν αυτό το τεράστιο μόρφωμα, φυλετικών, οικονομικών, θρησκευτικών και κοινωνικών συμφερόντων, θ’ αντέξει να υποκρίνεται για ν' αντιμετωπίζει ειρηνικά τις πιέσεις που αναμφίβολα ασκούνται στο εσωτερικό της ή απ’ το εξωτερικό.

ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΣΕΣΜΕ

2010-05-26T09:59:00.005+03:00

Απόβαση στον Τσεσμέ

Καθώς παρακολουθείς τους επιβάτες να αποβιβάζονται σαν αγέλη στο τελωνείο του Τσεσμέ, διερωτάσαι: όντως η κρίση και η φτώχεια θέλουν καλοπέραση ή, έγινε πλέον έθιμο ημέρα του Αγίου Πνεύματος, να μας υποδέχονται οι γείτονες, προσφέροντας εμπορεύματα ή διασκέδαση για να πάρουν τα ευρώ που κατά την φορολογική μας δήλωση, δεν έχουμε…
Σ’ εντυπωσιάζουν απέναντι οι πεντακάθαροι χώροι υγιεινής, τα υποδειγματικά στρωμένα τραπέζια ακόμα και σε παράμερα ταβερνάκια, το προσωπικό με τις πεντακάθαρες στολές και το χαμόγελο στα χείλη, όλοι μαζί, προσθέτουν αξία στον τουρισμό τον οποίο εμείς με την αλαζονική συμπεριφορά του νεόπλουτου διώχνουμε…
Ο ρυθμός ανάπτυξης της γειτονικής χώρας εντυπωσιάζει ακόμα και τους μη ειδικούς όπως εμείς, που είδαμε να ξεπετιέται σε λιγότερο από 6 μήνες ένα εμπορικό κέντρο στη μαρίνα του Τσεσμέ, η οποία, επεκτάθηκε μέσα σε ελάχιστους μήνες για να φιλοξενεί 1200 (ναι άρχοντες της Χίου, χίλια διακόσια σκάφη).
Συγκρίνοντας την κατάντια της Χίου μ’ αυτό που συμβαίνει εκεί βλέπεις πόσο μεγάλη ζημιά έχουν κάνει διάφοροι κύριοι που επαίρονται ως οι εκλεκτοί του λαού κι αμείβονται αδρά για να παράγουν τι;
Ποδοσφαιρο-ποιώντας την πολιτική, με φανατισμό θέσεων ή αποφάσεων, και κομματικοποίηση των υπηρεσιών, κατατρώνε τον ιδρώτα των εργαζόμενων κάνοντας την Ελλάδα φτωχή Ψωριοκώσταινα, περίγελο ακόμα και χώρών της δυτικής Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά, έχουν το θάρρος να μας μιλάνε για τις ικανότητές τους κι εμείς οι εξαπατημένοι αφελείς τους θεωρούμε … μοναδικούς.
Εύκολα λοιπόν καταλήγει κάποιος στο συμπέρασμα ότι το κατάντημα αποδεικνύεται μαθηματικά αφού, βυθισμένοι στο πάθος και τον εγωισμό της δικής μας ανερμάτιστης επιλογής, αξιώσαμε με την ψήφο ανίκανους κατά βάση ανθρώπους να διαχειριστούν τα κοινά και να πτωχεύσουν το κράτος και την κοινωνία υποσκάπτοντας την εθνική κυριαρχία την αντοχή και συνοχή μας ως λαού..
Ο Τουρκικός λαός εργάζεται πολύ σκληρά κάτω από ένα καθεστώς ‘ελαφράς Δημοκρατίας» που έχει πολλά κουσούρια ως προς την ποιότητα των δημοκρατικών θεσμών αλλά βελτιώνει μέρα με τη μέρα την οικονομική του κατάσταση. Σε αντίθεση στη χώρα όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα» όπως λέει ο ποιητής, μας έμαθαν να ζούμε με δανεικά, κι έχουμε άρχοντες που ελάχιστα υπηρετούν τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της κοινωνίας. Τι νόημα έχει να καυχιόμαστε ως απόγονοι ένδοξων προγόνων;
Η εικόνα στο τελωνείο του Τσεσμέ 22 Μαϊου 2010 λέει πολλά γι’ αυτό δεν ξεχνιέται!!

ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ Η ΚΡΙΣΗ

2010-05-20T07:25:00.004+03:00

ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ Η ΚΡΙΣΗ

Τα υπερβολικά πολλά προβλήματα στις υποδομές εξ αιτίας της πρόσφατης κακοκαιρίας στο Νομό, ήρθαν σε στιγμή σοβαρής οικονομικής κρίσης και μας προϊδεάζουν ότι η θεραπεία της θα είναι επίπονη και μακρά, αν η κοινωνία μας δεν αλλάξει νοοτροπίες.
Ενώ τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, ξοδεύτηκαν πακτωλοί εθνικών αλλά και κοινοτικών πόρων, το αποτέλεσμα είναι πενιχρό και πάντως είναι αναντίστοιχο προς τους καιρούς αλλά και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι αιρετοί προσποιούνται τους αφελείς, βέβαιοι ότι μπορούν επ’ άπειρο να κοροϊδεύουν τους κουτόφραγκους, με παιδαριώδεις δικαιολογίες, ή ακόμα χειρότερα, «επιδεικνύοντας αμετροέπεια» αντί να ντρέπονται για τις…. ανατολίτικες συμπεριφορές.
Την κρίση ή μάλλον τις κρίσεις και τ’ αδιέξοδα, δεν μας τις έστειλαν εξωγήϊνοι ούτε οι… ΗΠΑ. Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα της ανοχής και των συμπεριφορών της κοινωνίας μας, επειδή επί τρεις δεκαετίες συμβιβαστήκαμε με πλάνες, ιδιοτελείς πολιτικές, που απέβλεπαν στην διατήρηση της εξουσίας και μόνο σ’αυτήν.
Βιώσαμε το δικομματισμό κάπως σαν εθνική αναπηρία, με θύματα στις τάξεις των οικονομικά ασθενέστερων, των συναισθηματικά ευάλωτων και των ειλικρινών πολιτών, αυτών δηλαδή που τον πίστεψαν, και δεν άντεξαν ή δεν ήθελαν να αντισταθούν στην ορατή κατάρρευση Αξιών, ιδεολογιών, οραμάτων που επέφερε.
Σήμερα, αν ρίξεις μια ματιά γύρω, αντιλαμβάνεσαι «που πήγαν τα λεφτά». Δαπανήθηκαν σε συναλλαγές κάτω απ’ το τραπέζι, κακοτεχνίες, αδικαιολόγητα μεγάλες αμοιβές. Πέρασαν κάποιοι καλά σ’ ένα ξέφρενο πάρτι αλλά το Δημόσιο δανείστηκε και θα συνεχίζει να δανείζεται επί πολλά ακόμα χρόνια. για να πληρώσει το λογαριασμό
Ελπίζει κανείς ότι οι πολίτες που αγωνιούν σήμερα για την επιβίωση, θα πάρουν το μάθημα και θα γίνουν πιο προσεκτικοί στις επιλογές τους. Δεν θα πιστέψουν ξανά αμφίβολης αξίας ιδεολογικά διλήμματα, ούτε θα αλαλάζουν στις πλατείες φανατικά συνθήματα, επευφημόντας αυτούς που τους ξεπούλησαν στους διεθνείς τοκογλύφους.
Λένε πως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα αλλά, σ΄αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό, ελπίζει κανείς να γίνει η κρίση μάθημα, τόσο για τους αιρετούς όσο και για τους απλούς πολίτες που διαχρονικά, καλούνται να πληρώσουν τη ζημιά, πότε με βάσανα αίμα και ταλαιπωρίες και πότε με οικονομικούς εκβιασμούς.
Στο άμεσο μέλλον χρειαζόμαστε πολιτικούς που θα αρθούν το ύψος των περιστάσεων, με δημιουργική διάθεση για προσφορά κι εντιμότητα, ώστε να σταθεί και πάλι η πατρίδα στα πόδια της

Θ. Χαβιάρας
20 02 10
Δημοσιεύθηκε στο τοπικό Τύπο

ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ

2010-05-19T12:53:00.000+03:00

18-5-2010

ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ
Η πορεία ήταν σχεδόν προδιαγραμμένη για όσους παρατηρούσαν τα σημάδια της καλπάζουσας παρακμής. Ωστόσο, χύθηκε πολύ μελάνι, γράφτηκαν εκατομμύρια λέξεις και ξοδεύτηκαν χιλιάδες ώρες στο διαδίκτυο, για να συνειδητοποιήσει (;) η ανυποψίαστη δήθεν κοινωνία, «πως και γιατί» καταλήξαμε στην ξεφτίλα, ενώ βαδίζαμε αμέριμνοι, χαλαροί, διώχνοντας κάθε σκέψη για πειθαρχία, αποταμίευση, σύνεση και περιστολή της σπατάλης κατανάλωσης. Μια ζωή που άγγιζε το σενάριο καλοκαιρινής θεατρικής επιθεώρησης

Με δεκανίκια δεκάδες σαθρά ιδεολογήματα, (μπούρδες όπως λέμε) βαυκαλιζόμαστε ότι μας περίμενε «ζωή χαρισάμενη», αφού χτίσαμε (;) «μία ισχυρή οικονομία», κι ο καλός Θεούλης, δημιούργησε τον κόσμο για να περνάμε καλά. Είχαμε το κεφάλι ήσυχο αναθέτοντας διαχρονικά να μας κυβερνούν κάποιοι, που «μαγειρεύοντας» τα οικονομικά στοιχεία, μας αποκοίμιζαν μαζί και τους κουτόφραγκους εταίρους.

Αντί να παράγουμε, να αποταμιεύουμε , να προσπαθούμε για το ποιοτικά καλύτερο, εμείς επιλέξαμε την ήσσονα προσπάθεια , την αρπαχτή, τις εύκολες λύσεις, σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο, εξαιρετικά ανταγωνιστικό και ιδιοτελή.

Κομματικοί ινστρούχτορες εξηγούσαν με ντουντούκες στις πλατείες το δικαίωμα στην ευημερία με… δανεικά, ταυτίζοντας την αξιοπρεπή εργασία με… τη λούφα, τις τίμιες συναλλαγές με… τα πλαστά έγγραφα, την άμιλλα με την αναξιοκρατία. Μιλούσαν για κοινωνία μόνο δικαιωμάτων ξορκίζοντας τις υποχρεώσεις.

Το παίξαμε «οι πονηροί» του ευρωπαϊκού συστήματος αλλά αποδειχθήκαμε τσάμπα μάγκες αφού, διαλύσαμε την παραγωγή, οργανώσαμε κομπίνες, υπερτιμολογήσεις, λαδώματα, ψευδή στοιχεία, σφετερισμό της εξουσίας, συναλλαγή, κλασικές συμπεριφορές όσων απαρτίζουν την «οικογένεια» της εξουσίας πλουτίζοντας ή ως συμπλήρωμα της ψυχοπαθολογικής τους προσωπικότητας…. Ένα μεγάλο φαγοπότι στημένο από «λαμόγια», που κατάτρωγαν το κράτος σαν μαφιόζικη «φαμίλια» αφήνοντας λίγα κόκαλα για τους απέξω.

Σνομπάραμε ως αναχρονιστικές τις Αρχές και τις Αξίες που στήριξαν το λαό μας σε χρόνους δίσεκτους, δαιμονοποιήσαμε το κέρδος, θεοποιήσαμε το λάιφ στάιλ, αποδεχθήκαμε την αναξιοκρατία ως μέθοδο συμμετοχής στο κρατικό πρυτανείο, είδαμε τη ζωή ως ευκαιρία ανέμελης ευδαιμονίας. Ποιοι; Οι χθεσινοί Έλληνες αγρότες, πρόσφυγες εργάτες, μικροαστοί που εντυπωσίασαν κάποτε την ανθρωπότητα και μεγαλούργησαν με την εργατικότητα, τη φιλομάθεια, το φιλελεύθερο πνεύμα τους.

Ένας στερημένος μέχρι πριν λίγα χρόνια λαός, οδηγήθηκε μεθοδικά σε αμόκ κατανάλωσης και ιδεολογική αποχαύνωση, ανίκανος ν’ αντιδράσει στις σειρήνες της διαφθοράς, της διαπλοκής και της ιδιώτευσης που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση.

Ακούς με θλίψη κρατικούς υπαλλήλους να λοιδορούν με ικανοποίηση (!) την πατρίδα, καυχόμενοι για την ήσσονα προσπάθεια που καταβάλουν. Συναντάς ξιπασμένους εξυπνάκιδες που έχουν απαντήσεις «επί παντός του επιστητού» αλλά βουβαίνονται όταν γίνεται λόγος για καθήκοντα και υποχρεώσεις. Μία κοινωνία ιμιτασιόν που δεν αισθάνεται ότι είναι ανάγκη να αντιδράσει όταν ελάχιστοι, κρυμμένοι πίσω από κουκούλες, καταστρέφουν την οικονομία, την κρατική ή την ιδιωτική περιουσία.

Βλέπουμε ένα στρατό υπαλλήλων που πασχίζει να δώσει συγχωροχάρτι σε έργα φαντάσματα, σε κρατικές προμήθειες μαφιόζικης έμπνευσης κι εκτέλεσης, σε σπατάλη πόρων χωρίς ντροπή κι όμως , σωπαίνουμε. Παρακολουθούμε το σφετερισμό της εξουσίας απ’ τους εκλεκτούς της Αυτοδιοίκησης καθώς σκορπούν το αίμα της οικονομίας, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να πρόκειται να εγκαταλειφθεί το σκάφος της πατρίδας κι εμείς αδιαφορούμε

Η κρίση ήρθε και θα μείνει αν δεν συνέλθουμε από την πλάνη που ζούμε, αν δεν άρουμε την εμπιστοσύνη που χαρίσαμε σε θαυματοποιούς με ονοματεπώνυμο . Οι χιλιάδες παραβάσεις του ποινικού, αστικού, ακόμα και του ηθικού κώδικα που περιγράφουν τις σοβαρές παρεκκλίσεις απ’ οτιδήποτε γνωρίζαμε οι Έλληνες, λίγα χρόνια πριν, δεν παραγράφονται σε μια νύχτα , ούτε εξυγιαίνεται το σύστημα με διώξεις και φυλακές. .

Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός της αφροσύνης μας, τώρα που πρέπει να πληρωθούν οι τόκοι των δανεικών και οι λιπαρές προμήθειες των γκόλντεν μπόυς, ας μην ψαχνόμαστε για το ποιος φταίει. Ας μην υποκρινόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για το «φόνο» της οικονομίας, ούτε για την αποδόμηση της κοινωνίας, γιατί γινόμαστε γελοίοι.

Αν βιαστούμε να διορθώσουμε με μιας, ότι καταστράφηκε επί 40 χρόνια τώρα, πλανιόμαστε πλάνη οικτρή. Δεν επανέρχονται σε τάξη δύο γενεές μοσχοαναθρεμένων μεν, άνεργων δε νέων συμπολιτών, που πρέπει να μάθουν ότι τα χρήματα που ξοδεύουν δεν βγαίνουν από «την τρύπα στον τοίχο» (τα ΑΤΜ) αλλά από την έντιμη, χρήσιμη και παραγωγική εργασία.

Αν δεν θα στρωθούν στις σπουδές τους οι φοιτητές , αν δεν αντιληφθούν ότι αντιγράφοντας εξευτελίζουν τα πτυχία τους κι ότι το κέρδος δεν είναι αμαρτία, αν δεν συνηθίσουμε στην ιδέα ότι «τα αγαθά κόποις κτώνται» κι όχι με δανεικά και κομπίνες, ο κατήφορος θα συνεχίζεται .

Ο γιαλός μπορεί να είναι στραβός αλλά κι εμείς αρμενίζαμε στραβά, χρόνια τώρα. Ήρθε η ώρα να αντλίσουμε δύναμη από τα αποθέματα του ιστορικού πολιτισμού μας και τις Αξίες που σφυρηλάτησαν τη θέληση να στεριώσει το Ελληνικό κρατίδιο προκειμένου να ξεφύγουμε από τη μοίρα των οικονομικά υπόδουλων που μας περιμένει.

Πρέπει να το καταλάβουμε ότι μας πλάνεψαν οι σειρήνες του εύκολου πλουτισμού, της ανέξοδης μετάβασης και της ήσσονος προσπάθειας . Η ζωή όμως σ’ αυτά τα χώματα, μετράει χιλιετίες και πρέπει να συνεχιστεί από υπερήφανους ελεύθερους πολίτες κι όχι από ταπεινωμένους δούλους των τραπεζιτών…..
Θ. Χαβιάρας

ΟΠΩΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ, ΣΤΗΝ ΠΑΓΊΔΑ

2009-07-15T18:15:00.003+03:00

Στη σύγχρονη Ελλάδα, κοντά τέσσερις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση, οι πολίτες αισθανόμαστε δουλοπάρικοι στον τόπο μας…Ως δήθεν μετάνοια για το δικτατορικό καθεστώς αποδεχθήκαμε το κομματικό κράτος ως Δημοκρατία κι ένα καθεστώς ιδιότυπης δουλείας, όπου το πολίτευμα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα πονηρών ή βολεμένων, λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι, παρά, ως εγγυητής των ελευθεριών μας.
Κάποιοι

Οι αιρετοί κάθε βαθμίδας, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, νέμονται τη φθαρμένη (και συχνά διεφθαρμένη) εξουσία, από κοινού με τους πατρίκιους της κομματικής ολιγαρχίας οι οποίοι ονόμασαν την άλωση του κράτους κοινωνική κατάκτηση , κι όλοι μαζί από κοινού με συγκεκριμένες μειοψηφίες, καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας, το επίπεδο του πολιτισμού.

Ο διάσημος συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο, σε άρθρο του στην ιταλική Espresso, σχολιάζοντας την ευκολία με την οποία οι Ιταλοί φαίνονται έτοιμοι να το αποδεχθούν την προσπάθεια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι
να φιμώσει τον Τύπο, λέει με παρρησία: «Αφού η κοινωνία του το επιτρέπει, γιατί να τα βάζουμε μαζί του κι όχι με την κοινωνία που του επέτρεψε να το πράξει;»

Έτσι ακριβώς κι εμείς σ’ αυτή τη χώρα:
Ένα χαρούμενο μεταπολιτευτικό γαϊτανάκι διαπλοκής και «πάρε δώσε» των μειοψηφιών με τα κέντρα εξουσίας κι οι εκτός Νηφώνος πολίτες:
Ζούμε σ’ ένα τέλμα προσχηματικών αποφάσεων
Ελαττωματικών και επιπόλαιων έργων
Παρακολουθούμε την πανηγυρική καταξίωση ατάλαντων.
Αποδεχόμαστε την αναξιοκρατία ως θεσμό
Υποφέρουμε από την ασχετοσύνη των ημιμαθών
Λέμε «γραφικούς» όσους γνωρίζουν και μπορούν να προσφέρουν
Καθαγιάζουμε την πονηρία ως ικανότητα
Αναβαθμίσαμε την οκνηρία σε τέχνη
Θεωρούμε κομπασμό αυτοκριτική
Κάναμε τα ψεύδη κανόνα διαβούλευσης
Την αδιαφάνεια μέθοδο διαχείρισης
Αναγνωρίζουμε αλλά ι υπομένουμε τη γραφειοκρατία ως εργαλείο καταπίεσης και θαύμα ανικανότητας.

Μ’ άλλα λόγια αποδεχόμαστε το ρόλο του δουλοπάροικου, της περιθωριοποιημένης μειοψηφίας όπου όλα είναι δυνατά κάτω ή πίσω απ’ το Νόμο. Από παντού αναδύεται η κακοσμία του βούρκου της παρακμής αλλά δεν μας ενδιαφέρει.
Παγιδευμένοι στον κικεώνα της βουλιμικής κατανάλωσης και των ανερμάτιστων απαιτήσεων καμωνόμαστε ότι δεν μας ικανοποιεί τίποτα.
Κάθε δημιουργική σκέψη ή πρωτοβουλία, συναντά άρνηση από κοινωνικές ομάδες που τα θέλουν όλα εδώ και τώρα ενώ, δεν θέλουν να χάσουν τίποτα από τις δοτές συνήθως παραχωρήσεις που τις ονομάσαμε κατακτήσεις.

«Χορτάσαμε» πολύ γρήγορα και διασχίσαμε το ποτάμι του καπιταλισμού χωρίς καν να βραχούμε, αλλά ζητάμε βοήθεια επειδή έχουμε βουλιάξει. Χάσαμε το μπούσουλα αφού, το πολιτικό προσωπικό της χώρας εργάστηκε με συνέπεια 35 χρόνια τώρα, για να παραλύσει το σύστημα των Αξιών, να ισοπεδώσει τα Οράματα, να διαπομπεύσει τα Ιδανικά και ν’ αφήσει τη χώρα ανοχύρωτη στις σκληρές κι απρόβλεπτες συνθήκες που διαγράφονται για το μέλλον.

Ας βρεί κάποιος το θάρρος να αιτιολογήσει, πως έπεσε στην παγίδα ο ελληνικός λαός; Να εξηγήσει με παρρησία, γιατί και πως φτάσαμε ως εδώ; Που πήγαν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά, τα πολιτικά δικαιώματα, κάθε τι Ανώτερο για το οποίο περασμένες γενεές έχυσαν αίμα και δάκτυ.

Ασφαλώς δεν είμαστε οι μόνοι. Κι οι Ιταλοί ζουν τη σήψη του πολιτικού σκηνικού αλλά, εμείς σ’ αυτή τη «θερμή» γωνιά της Βαλκανικής δεν έχουμε πολλά περιθώρια για εφησυχασμό. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της παραίτησης ή της απεριόριστης ανοχής – αντοχής όπως εκείνοι.
Ποιές και πόσες εκπλήξεις μας περιμένουν; Άγνωστο
Μόνο που όταν τα σκέφτεσαι και τρομάζεις….
Άραγε υπάρχει επιστροφή;
15-7-2009

2009-07-02T19:39:00.001+03:00

Ένα ακόμα καλοκαίρι εσωστρέφειας, γκρίνιας, ηττοπάθειας

Καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει στο ζενίθ, οι «προβληματισμένοι» για τον τουρισμό λες και έχουν έθιμο να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε .
«Στου κασίδι το κεφάλι» βέβαια, θα ερμηνεύσουν και πάλι χωρίς στοιχεία, θα συμβουλέψουν ενώ κατά βάθος δε γνωρίζουν, θα προβληματιστούν βαθυστόχαστα, δείχνοντας ότι συμπάσχουν, μιας κι η φιλανθρωπία είναι της μόδας στις μέρες μας…
Ενώ στην ουσία το μη έργο τους είναι υπεύθυνο για την κατάσταση, επιλέγουν με μονοκονδυλιά τον μαζικό τουρισμό, αδιαφορώντας αν «καίνε» τη φύση, την κοινωνία, τα μνημεία, κι όσα απέμειναν από τα ήθη και τα έθιμα.
Διερωτάται κανείς ,
με ποιο προσωπικό άραγε θα εξ-υπηρετηθούν οι (χιλιάδες) επισκέπτες που ονειρεύονται;
ποιος κάτοικος θα πειθαρχήσει σε πολιτισμένους τρόπους συμπεριφοράς;
ποιος μηχανόβιος ή ξενύχτης θα εγκαταλείψει τις αντικοινωνικές συνήθειες;
ποιο όργανο της «τάξης» ή φορέας θα εφαρμόσει, επιτέλους, τους αυτονόητους κανόνες ή νόμους συμβίωσης.
Ποιος και πως θα πείσει τους επισκέπτες που έρχονται από άλλες, πιο ήμερες κοινωνίες, κουρασμένοι απ’ το ψυχρό κλίμα και την εξαντλητική εργασία, ότι δεν είμαστε κάφροι;
ποιος εστιάτορας είναι έτοιμος να γίνει υπερήφανος οικοδεσπότης κι όχι λακές – υπηρέτης, όπως οι κατά πολύ φθηνότεροι που συναντάς λίγα μίλια ανατολικά;…
πόσο έτοιμοι είμαστε να ξεχάσουμε εκείνο το «τρώτενε εκεινά που θέτενε και πολυτέλειες» όταν οι πελάτες ζητούν την ελάχιστη έστω περιποίηση…
Δυστυχώς, παρά τον πακτωλό χρημάτων που ξοδεύεται, χρειάζονται ακόμα βασικές υποδομές αλλά κι ότι σχεδιάστηκε – κατασκευάστηκε, είναι τόσο κακό, ώστε, συχνά προσβάλει τον τεχνικό πολιτισμό της χώρας. Με κακές, ή ελλιπείς επιλογές εξυπηρετήθηκαν και εξυπηρετούνται προσωπικά ή άλλα συμφέροντα, που κατά κανόνα, αντιστρατεύονται κάθε σύγχρονη λογική ανάπτυξης. Η ζωή έχει αποδείξει ότι οι μικρονοϊκές πολιτικές έχουν κόστος και στο εγγύς μέλλον, θα συλλέξουμε τους ξινούς καρπούς
Σ’ ένα κλίμα εσωστρέφειας, γκρίνιας, ηττοπάθειας, η κάποτε «αρχόντισσα» Χίος, δια στόματος των αιρετών της αρχόντων, ζητάει διαρκώς, χωρίς να είναι πρόθυμη να δώσει. Να αποδείξει δηλαδή ότι αντιλαμβάνεται τα μηνύματα των καιρών, αξιολογεί το συμφέρον της, γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες της ή, τέλος πάντων, μπορεί να υπολογίσει την υπεραξία του ποιοτικού «προϊόντος» που πράγματι διαθέτει.
Αποτελεί ίσως επιστημονικό παράδοξο, πως ένα νησί συνεχίζει να παραδέρνει, σχεδόν δέκα χρόνια τώρα, χωρίς όραμα, χωρίς στρατηγική, χωρίς στόχους, θύμα της μεγαλομανίας και της μέχρις υπερβολής «πολυπραγμοσύνης» των φορέων της τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πως αναλώνονται χιλιάδες ανθρωπο-ώρες σε συνεδριάσεις συμβουλίων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Πως δαπανώνται μεγάλα ποσά, κυριολεκτικά «στο βρόντο»…
Το φθινόπωρο και πιθανότατα ο χειμώνας, θα δοκιμάσουν τις αντοχές της τοπικής οικονομίας αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι οι κρίσεις ανέκαθεν προετοίμαζαν θέση για το νέο, όπως οι οδύνες του τοκετού φέρνουν τη ζωή. Αν οι χιώτες διδαχθούμε από τα σφάλματα, αν αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας με ευθύνη και παρρησία τότε και η κρίση θα περάσει και οι εμπειρίες από την μέχρι τώρα πορεία θα ανοίξουν κεφάλαια δημιουργίας.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Αλήθεια" της Χίου

2009-07-02T18:06:00.002+03:00

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ «ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ»
Χωρίς ίχνος αντιπολιτευτικής διάθεσης (κάθε άλλο μάλιστα) αλλά, πώς να μην εντυπωσιαστείς από την τραγελαφική, αντιδημοκρατική και άκρως ανελεύθερη στάση με την οποία τόσο ο κ. Νομάρχης όσο και ο κ. Δήμαρχος αντιμετωπίζουν (ή μήπως δεν αντιμετωπίζουν;) τα προβλήματα της οδικής ασφάλειας.
Ο πρώτος, λες κι είναι φεουδάρχης, αποφασίζει «για το καλό μας» όπως λέει, να κατασκευάσει ακατανόητα, αντιλειτουργικά και αντιαισθητικά διαχωριστικά στους παραλιακούς δρόμους, βόρεια και νότια της πόλης με εκατοντάδες αρνητικά σχόλια. Ακολουθώντας το παράδειγμα, ο δεύτερος, κι αυτός «για το καλό μας», φυτεύει όπου μπορεί, πασσάλους και πασαλάκια. Έτσι, ζούμε σε μία πόλη που θυμίζει φρενοκομείο εκεί όπου τοποθετούν στα παράθυρα σιδεριές για να προστατεύσουν τους ασθενείς . Άλλωστε ο πάντα επίκαιρος Γ. Σουρής τα είχε γράψει: «Από λίγο ως πολύ όλοι οι χιώτες είν’ λωλοί». Εμ’ βέβαια τι άλλο είμαστε αφού τα υπομένουμε;;
Αφού τους εκλέξουμε τους άρχοντές μας, συρρέοντας μάλιστα στις πλατείες με σημαιάκια , φανατισμένοι απ’ το δήθεν κομματικό καθήκον, αυτοί «μας έχουν για δέσιμο» και δώστου σίδερα και μπετόν «για το καλό μας» .Ενώ αδιαφορούν πλήρως για την κίνηση των πεζών στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, οχυρώνουν τους δρόμους για τα τροχοφόρα. Θα έλεγε κάποιος ότι η αντίληψή τους περί της ελεύθερης κίνησης των πολιτών στην πόλη, είναι ολιγαρχική έως και αυταρχική.
Επειδή είναι ανίκανοι (ή μήπως δεν θέλουν) να εφαρμόσουν τους, πάρα πολλούς άλλωστε νόμους, κι επειδή το κλίμα του λαϊκισμού που δημιούργησε η μεταπολίτευση, θέλει γενικά τους πολιτικούς «πατερούλιδες» του λαού, σου λένε: Δε βαριέσαι, άστους να γράφουν το νόμο στα παλιά τους παπούτσια, εμείς θα κάνουμε τα στραβά μάτια, για να μην πληρώνουν πρόστιμα αλλά, επειδή η αναρχία στους δρόμους δημιουργεί σοβαρότατα προβλήματα, θα τους περιορίσουμε την ελευθερία κακότεχνα και παράνομα ίσως και στρώσουν
Ετσι ο λαός ευγνωμονεί τους καλούς του άρχοντες για τη μεγαλοθυμία τους και η Χίος θυμίζει πόλη των… πλέον οπισθοδρομικών Βαλκανίων.
Ας είναι καλά που μπορούν να μας «δουλεύουν» και μπράβο μας που τ’ανεχόμαστε. Σε λίγο θα μας βάλουν σε κλουβιά «για το καλό μας».

Υ.Γ. Για του λόγου το αληθές παρατηρήστε τα σίδερα που έμπηξε πρόσφατα ο Δήμος στη διασταύρωση των οδών Πολυτεχνείου και Εγκρεμού.
Μα είναι ντροπή πιά!! Έλεος
Θ.Χ
Απο δημοσίευση της εφημερίδας "Αληθεια" στη Χίο

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΣΤΑ ΔΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ

2007-08-30T17:49:00.000+03:00

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΓΑΡΗ Kαθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντή της ελληνικής έκδοσης του "National Geographic"

---------------------------------------------------------------

Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα.

Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις βδομάδα, φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια.

Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση.

Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο κι αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά, είναι κήπος.

• ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση.

Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα αυτά τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ, ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.

• ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ

Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα, έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.

• ΤΑ ΠΕΥΚΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ

Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DNA τους. Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί ως τώρα 3 φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.

• Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια, έπρεπε να υπάρχουν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.

• ΔΕ ΘΑ ΛΙΓΟΣΤΕΨΕΙ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά 90% από τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε; Άκουσα, επίσης, να λένε και να ξαναλένε "εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου". Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.

• ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΠΛΗΜΜΥΡΙΚΑ ΕΡΓΑ, ΟΥΤΕ ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ

Στο Άγον Όρος, πριν από 10 χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι, ευτυχώς, δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ' ό,τι ήταν πριν. Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά "ξαναπετάνε" αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμυρών κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές. Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και, συγχρόνως, καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟ

2007-08-30T17:03:00.000+03:00

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΛΤΙΟ Τύπου των "ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ" που αξίζει να διαβαστεί γιατί περιέχει ενδιαφέρουσες προτάσεις.

----------------------------------------------------------------

Από τις πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού, μέχρι τώρα επλήγησαν 10 εθνικοί δρυμοί, κάηκαν 2,5 εκατομμύρια στρέμματα δάσους, 73 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και οι ζημιές υπερβαίνουν το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ, χωρίς να υπολογίζεται η απώλεια των υπηρεσιών που προσφέρει το δάσος.
Συγκεκριμένα, οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές σημαντικών φυσικών περιοχών που προστατεύονται με ειδικό καθεστώς από την εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία (όρη Ταΰγετος και Πάρνωνας, φαράγγι Νέδας, δάσος Καϊάφα) έρχονται να προστεθούν στον ήδη μακρύ κατάλογο των περιοχών που μαζί με τα δάση της Εύβοιας επλήγησαν νωρίτερα το καλοκαίρι, όπως η Πάρνηθα, ο Γράμμος, η Πρέσπα, το φαράγγι του Βουραϊκού, το Πήλιο και η Πίνδος.

Η έκταση της καταστροφής οφείλεται στο συνδυασμό μιας σειράς παραγόντων:

(α) η αλλαγή του παγκόσμιου κλίματος έχει ως συνέπεια στη Ν. Ευρώπη την επικράτηση συνθηκών που είναι κοντά σ' αυτές της Β. Αφρικής: μείωση βροχοπτώσεων, αύξηση των ημερών χωρίς βροχή, παρατεταμένοι απανωτοί καύσωνες, πιο εύφλεκτα δάση.
(β) πολιτικές που στρέφονται εναντίον του δάσους: τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση όσο και η σημερινή αντιμετώπισαν το δάσος ως βάρος ή στην καλύτερη περίπτωση ως ευκαιρία για ανοικοδόμηση, ανταποκρινόμενες σε πελατειακές απαιτήσεις. Προσπάθησαν να περιορίσουν την προστασία των δασών, επιχειρώντας να αλλάξουν το άρθρο 24 του ελληνικού Συντάγματος για την προστασία του περιβάλλοντος, προώθησαν νομοθετικές ρυθμίσεις ή τροπολογίες που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός πολιτικού κλίματος που ευνοεί την παραχώρηση του δάσους σε καταπατητές και σε κάθε είδους απαιτήσεις για ανοικοδόμηση και άλλες χρήσεις. Συχνά, η παραχώρηση στο παρελθόν της χρήσης του δάσους σε ρετσινοσυλλέκτες οδηγεί σήμερα σε απαιτήσεις ιδιοκτησίας του. Οικοδομικοί συνεταιρισμοί, η εκκλησία αλλά και διάφοροι φορείς διεκδικούν πάνω από 1.000.000 στρέμματα δάσους ενώ επανειλημμένα οι διάφορες κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε "νομιμοποιήσεις" παράνομων κατασκευών ή καταπατήσεων ακόμα και σε καμένες ή καταπατημένες δασικές εκτάσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Πεντέλη, κοντά στην Αθήνα. Το Σχέδιο Χωροταξικού για τον Τουρισμό προβλέπει την κατασκευή 1.000.000 παραθεριστικών κατοικιών, ως απάντηση στη ζήτηση που υπάρχει από την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με δεδομένες τις χρήσεις γης σήμερα ασκείται πίεση για αποχαρακτηρισμό δασικών περιοχών και κυρίως περιοχών που έχουν καεί. Καμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει να γκρεμίσει αυθαίρετες κατασκευές μέσα στα δάση, με αποτέλεσμα άλλοτε δασικές περιοχές να έχουν σήμερα κτιστεί. Καμιά κυβέρνηση δεν προστατεύει στην πράξη τις καμένες περιοχές από τις αλλαγές χρήσης (αντικατάσταση του δάσους από καλλιέργειες, επέκταση ης βόσκησης, περιφράξεις, απόθεση απορριμμάτων κλπ).
Δεν είναι τυχαίο που οι μεγαλύτερες και πιο καταστροφικές πυρκαγιές έχουν συμβεί σε προεκλογικές χρονιές, όταν αυξάνονται οι προσδοκίες για αποχαρακτηρισμό δασών και δασικών περιοχών και "νομιμοποιήσεις" αυθαίρετων κατασκευών. Αυτή η διαπλοκή μεταξύ του ισχυρού λόμπυ των ποικιλώνυμων οικοδομικών συνεταιρισμών, που επιβουλεύονται τα δάση, της κεντρικής πολιτικής εξουσίας, των τοπικών παραγόντων που καλλιεργούν πελατειακές σχέσεις και διεφθαρμένων δημοσίων λειτουργών, αποτελεί πλέον καθεστώς που εμποδίζει οποιαδήποτε προσπάθεια προστασίας των δασών. Θυμίζουμε ότι, κατά τον Έλληνα Συνήγορο του Πολίτη, τα περισσότερα φαινόμενα διαφθοράς στη δημόσια διοίκηση παρατηρούνται στις πολεοδομίες και στα δασαρχεία, δηλαδή σε υπηρεσίες που ασχολούνται με τις αλλαγές χρήσεων γης και τη δόμηση.
(γ) εγκατάλειψη της βιώσιμης διαχείρισης του δάσους και των φυσικών περιοχών. Μέχρι πρόσφατα οι πληθυσμοί που ζούσαν στην ύπαιθρο είχαν στενή σχέση με το δάσος γύρω τους, μια και το διαχειρίζονταν για να μπορούν να εξασφαλίζουν τα μέσα για την επιβίωσή του (ρετσινοσυλλέκτες, συλλογή βελανιδιών για βιοτεχνίες επεξεργασίας δέρματος ή ζωοτροφές). Σήμερα –αν και η βιώσιμη διαχείριση του δάσους είναι βασική απαίτηση και προϋπόθεση για την προστασία του μακροχρόνια– οι τοπικές κοινωνίες έχουν εγκαταλείψει το δάσος και πολλές οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονταν με το δάσος σβήνουν, αν και θα μπορούσαν να προωθηθούν μορφές οικοτουρισμού, παραγωγής προϊόντων με βάση πρώτες ύλες που υπάρχουν στο δάσος.
(δ) μεταφορά της πρόληψης και της έγκαιρης αντιμετώπισης των πυρκαγιών από το τοπικό επίπεδο σε κεντρικούς μηχανισμούς, που εμφανίζουν έλλειψη προετοιμασίας και κατάλληλης οργάνωσης. Τι ποσά έχουν απορροφηθεί από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για την κατάλληλη εκπαίδευση του τοπικού πληθυσμού ώστε να μειωθούν οι κίνδυνοι πυρκαγιάς αλλά και για την έγκαιρη αντιμετώπισή της με κατάλληλα μέσα από τοπικές δυνάμεις μόλις ξεσπάσει κάποια; Όλο και περισσότερο η ευθύνη αντιμετώπισης των πυρκαγιών μετατίθεται στα εναέρια μέσα, που αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω καιρικών συνθηκών, τεχνικών προβλημάτων ή απλώς δε επαρκούν, ενώ οι δυνάμεις στο έδαφος (κατάλληλα εκπαιδευμένοι και εξοπλισμένοι με ανάλογα μέσα τοπικοί πληθυσμοί) παίζουν όλο και μικρότερο ρόλο στην πολιτική πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης των πυρκαγιών.

Οι προτάσεις των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ:

· Να προχωρήσει αμέσως, χωρίς άλλες καθυστερήσεις, το δασολόγιο και το εθνικό κτηματολόγιο.
· Να καταργηθεί ο Δασικός νόμος 3147/2003
· Να μην προχωρήσει η αναθεώρηση των σχετικών άρθρων (24, 100) του Συντάγματος,
· Να αποσυρθεί το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο (ΕΧΠ) και η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικής Εκτίμησης (ΣΜΠΕ) για τον Τουρισμό.
· Να κατεδαφιστούν τώρα όλα τα αυθαίρετα κτίσματα για τα οποία έχουν εκδοθεί οριστικά πρωτόκολλα κατεδάφισης. Να δημιουργηθεί αυτόνομος οργανισμός με αυτή την εξουσιοδότηση και τα κατάλληλα μέσα.
· Να ιδρυθεί Υπουργείο Περιβάλλοντος, Φυσικών Πόρων και Βιωσιμότητας (αειφορίας), στο οποίο θα ανατεθεί και η ευθύνη των δασών και όλων των οικοτόπων.
· Η ευθύνη για τη διαχείριση και την πυροπροστασία των δασών να γίνεται από έναν ενιαίο φορέα, με παράλληλη επαρκή στελέχωση και οργάνωση των δασικών υπηρεσιών καθώς σε συνδυαςμό με εκπαίδευση κι ενεργοποίηση τοπικών φορέων.
· Να δοθεί έμφαση στην πρόληψη των πυρκαγιών και την βιώσιμη διαχείριση των δασών με τη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, με εκπαίδευση και παραχώρηση κατάλληλου εξοπλισμού στις τοπικές κοινωνίες, κίνητρα για προστασία και βιώσιμη διαχείριση των δασών προς όφελος και της ευημερίας των τοπικών κοινωνιών.

ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΘΕ’ ΜΟΥ ΜΙΑ ΒΡΟΧΗ ΜΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

2007-08-30T13:14:00.000+03:00

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Σταύρου Μιχαηλίδη όπως δημοσιεύθηκε
30-8-2007 σε εφημερίδας της Χίου
-------------------------------------------------
Πόσοι από μας αυτές τις μέρες της κόλασης δεν έστειλαν από την καρδιά τους ικεσία στον ουρανό τη φράση που έκανε στίχους η Ευγενία Ασλανίδου και τους οποίους δανείστηκα για τον τίτλο. Ούτε βροχή όμως ούτε καταιγίδα. Τι μήνυμα στέλνει άραγε η φύση στην ελληνική κοινωνία τούτες τις ημέρες της ασύλληπτης καταστροφής που σκορπά η φωτιά, καταπίνει βιος, πολιτισμό και κάθε είδους ζωή. Και αν στέλνει ποιος καταλαβαίνει;
Επιχειρώ να καταγράψω δυο-τρεις σκέψεις. Από πού όμως να ξεκινήσει κανείς να βγάλει τον πόνο που νιώθει για ό,τι συμβαίνει. Τι να προτάξεις για την καταγραφή των συναισθημάτων; Το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη στους ηρωικούς πυροσβέστες, το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη στους ασυναγώνιστους, πλήρους αυταπάρνησης πιλότους των πυροσβεστικών αεροσκαφών που επιχειρούν ακροβατικά σε απίστευτα εφιαλτικές συνθήκες; Για τους εθελοντές; Τον πόνο που μας διακατέχει για τις ζωές που χάθηκαν; Τον πόνο για το περιβάλλον; Τι να πρωτοπείς. Είναι δύσκολο.
Είναι όμως, ευκολότερο, ομολογώ, να βγει η αγανάκτηση για την ανικανότητα και την υποκρισία του, επίσης, μεγάλου υπευθύνου της καταστροφής την τοπική αυτοδιοίκηση η οποία πιάστηκε εγκληματικά απροετοίμαστη για την αντιμετώπιση της καταστροφής.
Ποιος οφείλει να προστατεύσει καλύτερα τον τόπο του εκτός από την ίδια την αρχή που εξελέγη για να την διαφεντέψει; Ποιος άραγε από τους Δημάρχους και τους Νομάρχες των πληγέντων περιοχών είχε έτοιμο τον μηχανισμό του και πια τα μέτρα πρόληψης που έλαβαν; Πότε άραγε συγκάλεσαν το Νομαρχιακό Συντονιστικό Όργανο της περιοχής τους και τι ρεαλιστικά μέτρα έλαβαν; Ας δώσουμε απαντήσεις εξετάζοντας ο καθένας τι συμβαίνει στον τόπο μας πριν καταδικάσουμε το λεγόμενο κράτος στη συγκρότηση του οποίου στο κάτω-κάτω όλοι συμμετέχουμε.
Και τώρα που διαφαίνεται ότι το κακό σταμάτησε, επειδή δεν έχει τι άλλο να καταστρέψει, βρήκαμε νέο θέμα για τις τηλεϋπνώσεις, της ενίσχυσης της πέμπτης φάλαγγας για την χειραγώγηση του εκλογικού σώματος, την ατάκα του Υπουργού Δημόσιας Τάξης της «ασύμμετρου απειλής» αυτό μας μάρανε.
Δεν γνωρίζω αν η εκρηκτική, πολυάριθμος και ταυτόχρονη εκδήλωση πυρκαγιών απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας είναι προϊόν ασύμμετρης απειλής όπως αυτή εννοείται στην σύγχρονη στρατιωτική ορολογία και σε ποιο βαθμό απειλεί την πορεία της χώρας.
Οι φωτιές θα σβήσουν, οι πληγές με τον χρόνο το «γιάτρη» θα επουλωθούν, το κράτος ήδη έχει αρχίσει να συνδράμει, η ελληνική κοινωνία επίσης, όπως εξάλλου κάνει πάντοτε μέσα και έξω από την χώρα και οι «ασύμμετρες βλακείες ή απειλές» θα ξεχαστούν αφού εκπληρώσουν το σκοπό για τον οποίο σχολιάζονται.
Αναρωτιέμαι, όμως, τι θα γίνει με τις άλλες τις σοβαρότερες, μη αντιληπτές, ασύμμετρες κοινωνικές απειλές, όπως αυτές που δημιουργούνται από τις «ουρές» που σχηματίζουν έξω από τα γραφεία των κομμάτων οι μέχρι χθες «μεγαλοδημοσιογράφοι» καθοδηγητές των μεγάλων καναλιών προκειμένου να καταλάβουν μια βουλευτική θέση, αναρωτιέμαι αν αποτελεί ασύμμετρη κοινωνική απειλή η ανεξέλεγκτη διαχείριση των οικονομικών πόρων από τους επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης υπέρ προσωπικών φιλοδοξιών, αν αποτελεί κοινωνική ασύμμετρη απειλή το ξεπούλημα της συνδικαλιστικής συνείδησης που μετατρέπει τους εντολοδόχους των εργαζομένων σε κομματικούς εκπροσώπους, η υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η ποιότητα των εκπομπών της τηλεόρασης που αποχαυνώνει και αποπροσανατολίζει τον λαό, η εγκληματική αδιαφορία των τοπικών αρχών για την διαχείριση του περιβάλλοντος που παρασύρει σε όμοιες συμπεριφορές τους πολίτες.
Αναρωτιέμαι, επίσης, αν αποτελεί ασύμμετρη κοινωνική απειλή η υποκρισία των ψευτοπολιτικάντηδων που οδύρονται για τις κενές οργανικές θέσεις των σωμάτων ασφαλείας τις οποίες όμως όταν επιχειρήσει η κάθε κυβέρνηση να τις συμπληρώσει την κατηγορούν για κομματικές προσλήψεις...
Αναρωτιέμαι αν είναι ασύμμετρη απειλή για την κοινωνία η ασύδοτη και παράνομη δόμηση που απαξιώνει ολόκληρες περιοχές, η ανικανότητα για την διαχείριση των σκουπιδιών, η ανικανότητα διαχείρισης των υδάτινων πόρων, η μόλυνση των ποταμών από την απόρριψη απορριμμάτων των βιομηχανιών, η καθοδήγηση της νεολαίας προς την απαρέσκεια της απόλαυσης που προσδίδει η εργασία, η απαρέσκεια στην εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων, η φοροκλοπή, η εκτέλεση και παραλαβή απαράδεκτων δημοσίων έργων, το λάδωμα, οι προσλήψεις με αδιαφανείς διαδικασίες, η επί πληρωμή συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, στα «κοινά» και πόσο ακόμα μακρύς και επικίνδυνος, αν λάβουμε υπόψη τους εμπριστές, μπορεί να γίνει ο κατάλογος.
Και αναρωτιέμαι για αυτόν τον όμορφο τόπο που είχε την ατυχία να έχει εμάς για κατοίκους, μήπως είμαστε τελικά εμείς η ασύμμετρη απειλή του;

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

2007-08-22T13:58:00.000+03:00

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΟΥ ΧΑΒΙΑΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΛΗΘΕΙΑ" ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑς ΤΗΣ Στ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Κύριε Διευθυντή,
επανέρχομαι σήμερα στο θέμα της ανοικτής ερώτησης προς τους κ.κ. Βουλευτές του Νομού, που αφορά το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ τάξης του Δημοτικού σχολείου, ελπίζοντας να βρει το χρόνο να απαντήσει στο ερώτημα που υποβλήθηκε πριν από δέκα σχεδόν ημέρες κι ο Βουλευτής της Ν.Δ κ. Γιάννης Πίττας, όπως έκανε η Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Ελπίδα Τσουρή.
(Διαβάστε την απάντηση στα κόμεντς της προηγούμενης ανάρτησης)με τίτλο "ΑΝΟΙΚΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΙΟΥ)
Όσοι διαβάσετε την απάντηση της κ. Ε. Τσουρή, θα σχηματίσετε εντύπωση, πώς αντιλαμβάνεται η Βουλευτής του Σοσιαλιστικού κόμματος το ρόλο των πολιτικών στο ζωτικό για την Πατρίδα, ζήτημα της Παιδείας.

Ωστόσο, το τι διδάσκονται ως ιστορία τα παιδιά στο σχολείο, δεν είναι υπόθεση ιστορικών και μόνο, αφού δεν είναι ουδέτεροι , ούτε έχουν ενιαία άποψη για τα γεγονότα . Άρα θεωρώ ότι το ζήτημα είναι ιδεολογικό, πολιτικό και παιδαγωγικό, κι υπ’ αυτές τις έννοιες, είναι καθαρά πρόβλημα της κοινωνίας.

Χρειάζεται (μήπως επιβάλλεται;;) λοιπόν διάλογος και ενημέρωση των πολιτών, ιδιαίτερα από τους εκπροσώπους μας στο κοινοβούλιο.Ο υπογράφων δεν έχει σκοπό παραμονές εκλογών, να αντιπαρατεθεί σε θέσεις και απόψεις που θεωρεί ότι ζημιώνουν την κοινωνία μας, για να μη θεωρηθεί ότι στοχεύει σε πολιτική φθορά οποιουδήποτε .

Στοιχειώδης κοινωνική ευθύνη επέβαλε να ενημερωθούν οι συμπολίτες, να «υποψιαστούν» για το τι συντελείται από ορισμένους «κύκλους» εν αγνοία μας και να καταλάβουν ότι, τίποτα δεν είναι τυχαίο στην πολιτική.

Εν αναμονή λοιπόν της απαντήσεως του κ. Γ. Πίττα και της λήξης της προεκλογικής περιόδου, επιφυλάσσομαι να συνεχίσω επειδή θεωρώ το διάλογο αναγκαίο και χρήσιμο στοιχείο της Δημοκρατικής λειτουργίας.

ΑΝΟΙΚΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΙΟΥ

2007-08-07T20:33:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Αναδημοσιεύεται το παρακάτω κείμενο, όπως είδε το φως στην εφημερίδα "ΑΛΗΘΕΙΑ" της Χίου.
---------------------------------------------
Κυρία, κύριε,
μετά τις σφοδρές αντιδράσεις από μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και την Ακαδημία Αθηνών, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναγκάστηκε να ζητήσει από τη συντακτική ομάδα να «διορθώσει» το κακογραμμένο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού Σχολείου,
Ως κάτοικος παραμεθόριας περιοχής με πολλές χιλιάδες απογόνους προσφύγων, επιθυμώ να ρωτήσω τους βουλευτές του νομού Χίου, τον καθ’ ένα χωριστά: ποια είναι η γνώμη σας για το ατόπημα της συντακτικής ομάδας του βιβλίου και τη στάση του Υπουργείου Παιδείας;
Σε παρόμοια ζητήματα οι πολίτες χρειάζονται ξεκάθαρη και αιτιολογημένη άποψη , ώστε να γνωρίζουν τις προθέσεις, τις θέσεις και τα κίνητρα με τα οποία πολιτεύονται οι εκπρόσωποι του λαού.
Απαίτηση - μέγα ζητούμενο σήμερα είναι μια Δημοκρατία με το Δ κεφαλαίο κι όχι ένα πολίτευμα, (χαοτικό συνοθήλευμα προσώπων και ιδεών ) όπου, διάφοροι τύποι επιχειρούν «εκ του πονηρού», να επιβάλλουν τις θέσεις κι απόψεις τους με στόχο να διαμορφώσουν ένα «νέο» τύπο πολίτη που θα εξυπηρετεί, ποιος ξέρει ποια σκοτεινά συμφέροντα .
Ευχαριστώ για την προσοχή
Θόδωρος Χαβιάρας

ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

2007-08-03T11:15:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Η οδικη ασφάλεια είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν οι λαοί της Ευρώπης. Η συνεπέστερη αστυνόμευση και η εγκατάλειψη του "πολιτικού κόστους" θα σώσει ζωές νέων ανθρώπων. Αλλά που ευαισθησία...

--------------------------------------------

Όσο αυξάνεται ο αριθμός των τροχοφόρων και ελαττώνεται η προληπτική αστυνόμευση, τόσο τα θύματα της ασφάλτου αυξάνονται. Αυτή είναι μία διεθνής διαπίστωση που μόνο στη χώρα μας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή.
Δύο πράγματα λοιπόν μπορεί να συμβαίνουν: Ή είναι τόσο κυνική η εκτελεστική εξουσία που δεν συγκινείται από τη σπατάλη ανθρώπινης ζωής ή, παραδέχονται την ανικανότητα τους να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν στόχους μείωσης των θυμάτων.
Για να προλάβω την παρέμβαση των … εντυπωσιακά φλύαρων αξιωματικών της Τροχαίας που αναλώνονται στο να δίνουν ( ως θεολόγοι) ανέξοδες συμβουλές, αντί να ασχοληθούν με το αστυνομικό έργο που είναι η εφαρμογή του νόμου και μόνο, παραθέτω ένα σχόλιο από τον ιταλικό Τύπο.
Διαβάζω λοιπόν ότι: « η αυξημένη κινητικότητα στους δρόμους πληρώνεται ακριβά. Κάθε χρόνο απ’τα 1.300.000 δυστυχήματα που συμβαίνουν στην Ε.Ε θρηνούμε 40.000 νεκρούς και περίπου 1.700.000 τραυματίες εισάγονται στα νοσοκομεία.
Το άμεσο και έμμεσο κόστος αυτής της εκατόμβης εκτιμάται ότι κοστίζει 160 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή, το 2% του Ακαθάριστου προϊόντος της Ευρ. Ένωσης.
Σ’ ολόκληρη την Ε.Ε ένα τροχαίο δυστύχημα στα τέσσερα οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ κι είναι περίπου 10.000 τα θύματα στους δρόμους εξ αιτίας της μέθης.
Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στον κίνδυνο τροχαίων δυστυχημάτων είναι οι νέοι ηλικίας 18 ως 24 ετών. Απ’ αυτή την ηλικιακή ομάδα το 35%-45% πεθαίνουν στους δρόμους. Σύμφωνα με διάφορες αξιόπιστες πηγές, τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου νέων ανθρώπων (47%).
Τέλος, στα δυστυχήματα που οφείλονται σε οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, τα 2/3 των ατόμων που εμπλέκονται έχουν ηλικία από 15-34 ετών κι απ’ αυτούς το 96% είναι αγόρια»
Δεν χωρούν λοιπόν μισόλογα ούτε πατερναλιστικού χαρακτήρα συμβουλες διότι αυτά είναι «εκ του πονηρού». Εξυπηρετούν την πολιτική άρχουσα τάξη η οποία επιλέγει συνειδητά την μη εφαρμογή των νόμων για να μην εισπράττει (το καταραμένο) πολιτικό κόστος.
Το ότι χάνονται νέοι, ο ανθός της πατρίδας , ότι διαλύονται οικογένειες, συνθλίβονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί αλλά και το σύστημα υγείας, δεν φαίνεται να τους τρομάζει. Αυτοί, παν' απ' όλα, ενδιαφέρονται να κατέχουν θώκους κι αξιώματα . Όσο για το καθημερινό έγκλημα της οδικής ασφάλειας, τι άλλο να μας κάνουν οι άνθρωποι;
Μας λένε να προσέχουμε, όσοι ζήσουμε ή όσοι πεθάνουμε.
Τι ντροπή…

Στ. Μιχαηλίδη: "Οι Σχολές του Εμπορικού Ναυτικου της Χίου"

2007-07-30T21:16:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Ο πλοίαρχος Λ.Σ Σταύρος Μιχαηλίδης αιφνιδιάζει ευχάριστα με το τρίτο έργο του για το θαύμα της ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας. Σ' ένα προσεκτικά επιμελημένο τόμο, με τίτλο " Οι σχολές Εμπορικής Ναυτιλίας της Χίου" παρουσιάζεται η ιστορία της ίδρυσης και η διαδρομή των σχολών αυτών

----------------------------------------------------

Γι αυτόν που παρακολουθεί τη χιώτικη επικαιρότητα, το μελάνι ξεχειλίζει μα δε φτάνει να περιγράψει, την εικόνα κομπασμού αλλά κι εσωστρέφειας.
Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, απασχολούν τις σελίδες του τοπικού Τύπου λες και ζούμε αποκλειστικά και μόνο, για να ανεχόμαστε, να οικτίρουμε, να οργιζόμαστε.
Ευτυχώς που υπάρχει κι η άλλη επικαιρότητα, αυτή των ανθρώπων που εργάζονται για να βρουν και ν’ αναδείξουν το αυθεντικό πρόσωπο του νησιού, αυτού που ανταποκρίνεται στην ιστορία, στον πολιτισμό, στην παράδοση που επί αιώνες έκαναν τους χιώτες να διακρίνονται.
Ένας απ’ αυτούς, ο πλοίαρχος Λ.Σ. Σταύρος Μιχαηλίδης, μοναχικός ταξιδιώτης στα «πελάγη» της ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας, ερευνά τα έπη της χιώτικης ναυτοσύνης και με τον τρόπο του, επιβεβαιώνει ότι, τα πλούσια λιβάδια της θάλασσας είναι αυτά που θα στηρίξουν και θα στεριώσουν την ευημερία στο νησί.
Την αγάπη και την προσύλωση του Σ.Μ στη ναυτοσύνη και τα επιτεύγματα των ναυτίλων, τις συναντάς στα έργα του: «Η συνέχεια του ταξιδιού» που περιγράφει στιγμές από τη ζωή των ναυτικών και: «Σταύρος Λιβανός» όπου μέσα απ’ τη ζωή του μεγάλου της ελληνικής ναυτιλίας, προσεγγίζει το θαύμα της χιώτικης κυρίως, Εμπορικής Ναυτιλίας.
Η πρόσφατη, αλλά ελπίζουμε όχι τελευταία, προσπάθεια του Σ.Μ να ατενίσει το ελληνικό ναυτιλιακό "θαύμα", είναι ο τόμος: « Οι σχολές Εμπορικού Ναυτικού της Χίου» με τη χρονολογική η εξέλιξη των γεγονότων που οδήγησαν στην ίδρυση και τη μετέπειτα ιστορία των σχολών αυτών. Ένα πλήθος λεπτομερειών, ντοκουμέντων, φωτογραφιών και ονομάτων, συνθέτουν το πώς υλοποιήθηκε το όνειρο των πρωτεργατών αλλά και πως εξελίχθηκαν τα φυτώρια των αξιωματικών της Εμπορικής Ναυτιλίας.
« Οι σχολές Εμπορικού Ναυτικού της Χίου» του Σ.Μ, κυκλοφορεί σε στιγμή όπου η Εμπορική Ναυτιλία βρίσκεται στον κολοφώνα της δόξας της κι υπενθυμίζει ότι, ελληνική Ναυτιλία χωρίς Έλληνες ναυτικούς, μοιάζει με σκάφος χωρίς κυβερνήτη. Η ναυτική βιομηχανία με τις δεκάδες, ίσως εκατοντάδες ειδικότητες, κάλλιστα θα μπορούσε να απασχολήσει τα μορφωμένα πλέον παιδιά των ναυτικών μας κι οι σχολές Εμπ. Ναυτικού, με τον εκσυγχρονισμό και τη συνέργεια του Τμήματος Ναυτιλίας του Παν/μίου Αιγαίου, να λειτουργήσουν ως φυτώριο κι εφαλτήριο που θα ξαναφέρει τους χιώτες και τους Έλληνες κοντά στο υγρό στοιχείο.
Ο φλογερός κι ανήσυχος συμπατριώτης Σταύρος Μιχαηλίδης, με τη δύναμη της πένας του, δείχνει την κατεύθυνση και σκιαγραφεί το μέγεθος του κέρδους. Αν κάπου λέει ότι η ελληνική ναυτική εργασία οδηγείται σε αδιέξοδο, είναι (θέλουμε να πιστεύουμε ) επειδή προσπαθεί να αφυπνίσει συνειδήσεις και να ενθαρρύνει την έμφυτη δημιουργικότητα των χιωτών. Βάζει το λιθάρι του για να θωρακίσει το κάστρο της ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας απ' τις φουρτούνες, αν ποτέ φανούν.

Blogs: ΕΝΑ ΠΑΘΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΘΙΣΜΟ ΚΑΙ ...ΘΕΣΜΟ

2007-07-21T07:22:00.000+03:00

Πέρασε μία δεκαετία από την πρώτη εμφάνισή τους στο Ιντερνετ. Στα blogs βρίσκει κανείς τα πάντα και μπορεί να εκφράσει ελεύθερα τη σκέψη του επί παντός του επιστητού.

Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ των ηλεκτρονικών ημερολογίων, γνωστών ως blogs, και κυρίως η συμμετοχή σε αυτά αποτελεί για αρκετούς ένα νέο πάθος. Είναι κάτι το οποίο ανακάλυψαν τυχαία, για να εξελιχθεί σε εθισμό ή και... ηλεκτρονικό θεσμό.

Έχει περάσει σχεδόν μία δεκαετία από τότε που εμφανίστηκε στο Διαδίκτυο το πρώτο blog. Πατέρας του νέου ηλεκτρονικού βήματος διαλόγου είναι ο Τζον Μπέργκερ. Στις 23 Δεκεμβρίου 1997 έγραψε στην προσωπική του ιστοσελίδα: «Θέλω να συγκεντρώνω σε καθημερινή βάση ό,τι καλύτερο βρίσκω στο Δίκτυο και να το μοιράζομαι με όποιον άλλον ενδιαφέρεται».

Κατά τη δεκαετία που πέρασε, τόσο η μορφή των blogs όσο και το προφίλ των χρηστών τους έχουν αλλάξει σημαντικά. Από ιστοσελίδες όπου κανείς συγκέντρωνε links ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, εξελίχθηκαν σε χώρους ενημέρωσης, καυστικού σχολιασμού και ανταλλαγής απόψεων για τα ζητήματα της πολιτικής και της οικονομικής ζωής.Στα blogs βρίσκει κανείς τα πάντα: από την περιγραφή της καθημερινότητας ανθρώπων έως απόψεις για την εξωτερική πολιτική των υπερδυνάμεων και από επισημάνσεις για τα φλέγοντα ζητήματα του περιβάλλοντος έως τις εξελίξεις στη σύγχρονη μουσική σκηνή. Η ελευθερία έκφρασης και η πολυφωνία είναι το χαρακτηριστικό τους.

Σε ορισμένα βεβαίως συναντάς απόψεις τόσο ακραίες, που θα ήταν καλό να μην βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Είναι όμως κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Τα blogs πάντως δεν αρέσουν σε όλους, όπως συμβαίνει και με το συγγραφέα Τομ Γουλφ. Πριν από 40 χρόνια είχε προβλέψει ότι η τεχνολογία θα μετέτρεπε τους νέους σε «πρωτόγονους που θα προσέχουν όχι την αντικειμενική είδηση, αλλά τις τυμπανοκρουσίες».

Και υποστηρίζει ότι επιβεβαιώθηκε.Όπως λέει, μόνο ένας πρωτόγονος θα πίστευε την είδηση που εμφανίζεται σε αρκετά blogs αν βάλει κανείς στη μηχανή αναζήτησης το όνομά του: ότι δηλαδή τηλεφώνησε στο Λάρι Κινγκ να του παραπονεθεί, όταν εκείνος κατά λάθος μετέδωσε ότι ο συγγραφέας... είχε πεθάνει. «Δυστυχώς, δεν έχω το τηλέφωνο του Λάρι», σχολιάζει ο Γουλφ.

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Σάββατο, 21 Ιουλίου 2007 07:00

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΙ

2007-07-20T17:23:00.000+03:00

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ στην προσπάθεια συμβολής του στην αναβάθμιση τών συνθηκών κυκλοφορίας τών πεζών στην πόλη, συνεχίζει σήμερα τη σειρά άρθρων για να φωτιστούν σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα θέματα και προβλήματα αυτού τού σοβαρού ζητήματος.

Τρίτη κατηγορία χώρων κίνησης και γενικά χρήσης από τούς πεζούς στήν πόλη είναι οι πεζόδρομοι.
Σε προηγούμενα δημοσιεύματα είδαμε τα βασικά ζητήματα που αφορούν τίς άλλες δυό κατηγορίες χώρων , δηλ. τα πεζοδρόμια και τίς διαβάσεις πεζών.

Οι πεζόδρομοι διαφέρουν γιατί δεν συνδέονται τόσο στενά με τούς δρόμους κυκλοφορίας τών οχημάτων. Στήν ιδεώδη περίπτωση αποτελούν ανεξάρτητα δίκτυα, στα οποία οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να μετακινούνται με άνεση και ασφάλεια σε διαδρομές απαλλαγμένες από τίς περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις που προξενούν τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα.

Όπως και τα πεζοδρόμια, οι πεζόδρομοι αποτελουν αναφαίρετο άσυλο για τούς πεζούς, στο οποίο γονείς και παιδιά μπορούν να χαλαρώνουν από τον κίνδυνο κυκλοφοριακών ατυχημάτων. Γιαυτό και το διεθνές Σήμα για τούς πεζόδρομους εικονίζει ενα ενήλικο με ενα μικρό παιδί, δηλ. τήν πιό ευάλωτη περίπτωση. Το Σήμα αυτό πρέπει να εμφανίζεται απαραίτητα σε όλες τίς εισόδους πεζοδρόμων.

Και εδώ όπως και στα πεζοδρόμια, δεν επιτρέπεται να υπάρχουν εμπόδια στή μετακίνηση τών πεζών και οπωσδήποτε όχι παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή μηχανές. Οι επιφάνειες πρέπει να επιλέγονται προσεκτικά, τόσο για τήν αισθητική τους, όσο και για τή λειτουργικότητα τους σε σχέση με καιρικές συνθήκες, χρήση από ΑΜΕΑ, παιδικά αμαξίδια και τροχοφόρες αποσκευές, ιδιαίτερα σε χώρους τουρισμού.

Ειδικό θέμα για τούς πεζοδρόμους αποτελεί το ερώτημα τής αποκλειστικής χρήσης από τούς πεζούς. Σέ ένα ‘καθαρό’ ή ‘αποκλειστικό’ πεζόδρομο δεν επιτρέπονται άλλοι χρήστες σε όλες τίς ώρες. Αυτό ελέγχεται με καθαρή σηματοδότηση ή και μέ φυσική παρεμπόδιση. Παράδειγμα στή Χίο είναι τα πολύ στενά κομμάτια τής Δημογεροντίας που οδηγούν στήν Απλωταριά, όπου απαιτείται πλήρης και αποτελεσματική παρεμπόδιση διέλευσης μηχανών.

Σε περιπτώσεις όπου απαιτείται η εξυπηρέτηση τών παροδίων από τόν πεζόδρομο, αυτή πρέπει να ελέγχεται αυστηρά (πχ. ωράρια, άδειες σέ συγκεκριμένα οχήματα, μπάρες κλπ). Σέ καμμιά περίπτωση δέν ειναι ανεκτή η χρήση πεζοδρόμων για συντόμευση διαδρομής οχημάτων. Όπου δε, επιτρέπεται η περιορισμένη χρήση πεζοδρόμου από οχήματα, πρέπει να τηρείται η εντολή τού Κ.Ο.Κ. που λέει ότι η ταχύτητα αυτών δεν επιτρέπεται να ξεπερνάει τήν ταχύτητα τών πεζών. Είναι αυτονόητο ότι η περιορισμένη χρήση πεζοδρόμων από οχήματα πρέπει να σηματοδοτείται κατάλληλα και αποτελεσματικά.

Η σηματοδότηση περιοριστικών όρων επιτρέπει και την αυτοαστυνόμευση των χώρων, γιατί κάνει τις παραβάσεις ορατές σε όλους. Η ασάφεια και η έλλειψη σηματοδότησης ευνοούν την παραβατικότητα και προκαλούν εντάσεις μεταξύ τών πολιτών.

Γενικά, γιά το δίκτυο τών πεζοδρόμων απαιτείται υγιής γενκή σύλληψη και προσεκτική μελέτη, με ιδιαίτερη έμφαση στίς λεπτομέρειες και στήν εφαρμογή, γιατί οι πεζόδρομοι που λειτουργούν σωστά αποτελούν άλλο ένα παράγοντα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και ένα σημαντικό πολιτιστικό κριτήριο γιά την πόλη.

Σέ μελλοντικό σημείωμα θα ασχοληθούμε μέ τις εξειδικεύσεις τών πεζοδρόμων σέ εμπορικούς, πολιτιστικούς κλπ. και μέ συγκεκριμένες προτάσεις γιά τούς πεζοδρόμους τής Χίου.

ΨΥΧΡΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ

2007-07-17T11:05:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Οι εκδηλώσεις ελληνο-τουρκικής φιλίας έτσι όπως σχεδιάζονται και υλοποιούνται από την τοπική αυτοδιοίκηση, ικανοποιούν μόνο τα ανομολόγητα σχέδια της εξ. πολιτικής των ΗΠΑ κι αποτελούν πρόκληση για τη νοημοσύνη των φορολογούμενων πολιτών , επειδή βάζουν σε δοκιμασία τη λογική την αξιοπρέπεια και τα πραγματικά αισθήματα κατανόησης μεταξύ των λαών.
-------------------------------
Δεν μπορεί όμως : κάτι το εντελώς τεχνητό και βεβιασμένο εξελίσσεται στις ελληνοτουρκικές «φιλίες». Άλλως δεν εξηγείται γιατί, κάθε φορά που διοργανώνονται οι λεγόμενες «κοινές εκδηλώσεις», έχεις την αίσθηση ότι “κάποιοι” μας κοροϊδεύουν.
Η καλλιέργεια ισότιμων, ειρηνικών σχέσεων με το γείτονα, ήταν ανέκαθεν ζητούμενο στην ελληνική κοινωνία κι υπάρχουν παμπάλαια ρητά ή παροιμίες που το υπογραμμίζουν. Ωστόσο, με την Τουρκία συμβαίνει κάτι το εντελώς «κρύο» κι αφύσικο, αν παρατηρήσεις τις εκατέρωθεν κινήσεις. Υπάρχει ένα κλίμα «φιλικών σχέσεων κατά παραγγελίαν» που δεν στοχεύει να φέρει πιο κοντά τους δύο λαούς, αλλά για να ικανοποιηθεί ο σχεδιασμός μιας ιδιό-μορφης, εξωτερικής πολιτικής, με τις ΗΠΑ (!!) σε ρόλο… «επισπεύδοντα» (!).
Προκλητικό παράδειγμα τα «Θεοδωράκεια», όπου, κάποιοι αιρετοί, τα είδαν και συνεχίζουν να τα βλέπουν ως μία ευκαιρία να προβάλλουν το καινούργιο τους μπλέϊζερ, ή τη δήθεν καπατσοσύνη τους να ξοδεύουν αλόγιστα, κάνοντας ταυτόχρονα εξωτερική πολιτική, μ’ ένα ποτήρι ρακί στο χέρι…
Ανυποψίαστοι κι απροετοίμαστοι, βαυκαλίζονται (;) ότι «προάγουν την Ειρήνη», παρέα με τους τούρκους πασάδες (οι οποίοι καταφθάνουν πάνω σε πολυτελέστατα κότερα), ενώ, δεν αντιλαμβάνονται ότι, με τα πανηγυράκια και τα φαγοπότια, καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια και τα πραγματικά αισθήματα αλληλοσεβασμού μεταξύ των λαών
Είναι άγνωστο αν οι γείτονες συμμετέχουν στα έξοδα διοργάνωσης, έστω και μ’ ένα ευρώ, αλλά προκαλεί εντύπωση το άγχος του πλήθους των τούρκων που ακολουθούν τις αποστολές, και το γεγονός ότι δείχνουν εξαιρετική επιμέλεια στο τι θα δείξει η τηλεόραση το βράδυ στους τηλεθεατές, διαβεβαιώνοντας έτσι το λαό και τους στρατηγούς για το καρντασιλίκι που προχωράει καλά κι όλα κινούνται στη «σωστή» κατεύθυνση.
Όποιος έχει τα μυαλά του στο κεφάλι, κατανοεί ότι δε χρειάζονται βεβιασμένες εκδηλώσεις «φιλίας» και μάλιστα, τέτοιας ποιότητας ή περιεχομένου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η φιλία σφυρηλατείται με εμπιστοσύνη , ειλικρινή αισθήματα, αποδοχή και αλληλοκατανόηση.
Κι όποιος επιθυμεί φιλία δε δηλητηριάζει το κλίμα με εμπρηστικές δηλώσεις, όπως αυτές των τούρκων στρατηγών ούτε παραβιάζει τον εθνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Ελλάδας, κινήσεις που βάζουν σε τεράστιους κινδύνους την ειρήνη αλλά και τη ζωή των πιλότων της πολεμικής αεροπορίας. Το τεχνητό κλίμα που δημιουργείται προκαλεί θλίψη, την ίδια στιγμή που «κάποιοι» φαίνεται ότι το απολαμβάνουν
Διοργανώνοντας κούφια περιεχομένου, θερινά πανηγυράκια και φαγοπότια, οι αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης αποδεικνύουν ότι η πορεία που επέλεξαν προς το άγνωστο, ίσως αύριο να μας οδηγήσει σε εκπλήξεις.
Αλλά μήπως τότε θα είναι αργά;

Υ.Γ. Ενώ γράφεται το παρόν, οι τουρκικές Αρχές της Κωνσταντινούπολης απαγόρευσαν συναυλία που διοργανώθηκε από το Πατριαρχείο στο κάστρο Ρούμελι Χισάρ, επειδή ο Γιώργος Νταλάρας μπλά… μπλά… μπλά .
Δηλαδή ελληνοτουρκική φιλία τουρλού - τουρλού

Γιατί καίγονται τα δάση κάθε χρόνο;

2007-07-07T07:23:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Υπάρχουν σημαντικές ευθύνες, πράξεις και παραλήψεις εξ αιτίας των οποίων καίγονται τα δάση. Η κατάσταση αυτή έχει ιδεολογία και εμπνευστές.
Καίγονται λοιπόν τα δάση επειδή:
Πρώτο, διότι δεν υπάρχει κτηματολόγιο κι άρα δεν υπάρχουν σαφή όρια της ατομικής - δημόσιας γης και συνεπώς, υπάρχουν ισχυρά κίνητρα για καταπατήσεις. Αλλά , αφού προηγουμένως καούν.
Δεύτερο, διότι λόγω εγκατάλειψης των χωριών μας, κανένας δεν κινείται στα δάση για να τα φυλάξει στους κρίσιμους μήνες.

Τρίτο, διότι εσκεμένα, δεν υπάρχουν σαφείς διακρίσεις ανάμεσα στα δάση και στις «δασικές εκτάσεις», που οι περισσότερες των οποίων, είναι εγκαταλειμμένα χωράφια που « αγρίεψαν» μετά από χρόνια εγκατάλειψης. Οι ιδιοκτήτες τέτοιων πατρογονικών αγροτοτεμαχίων δεν έχουν νόμιμα μέσα να τα διεκδικήσουν, αν δεν καούν στο μεταξύ. Οπότε, καίγονται.
Τέταρτο, διότι αυτή η χώρα δεν έλυσε, επί τόσα χρόνια, το πρόβλημα των σκουπιδιών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν, ανά την επικράτεια, εκατοντάδες παράνομες χωματερές, που αναφλέγονται κάθε καλοκαίρι.

Πέμπτο, διότι μέσα από δασικές εκτάσεις περνάνε ηλεκτροφόρα καλώδια των οποίων οι μονωτήρες δεν συντηρούνται κανονικά ούτε καθαρίζεται η γη κάτω από τις γραμμές μεταφοράς του ηλ. ρεύματος.

Έκτο, διότι δεν φυλασσεται πλέον η ύπαιθρος . Τα δασαρχεία δεν είναι «κάποιοι φυσιολάτρες με πτυχίο». Πρόκειται για υπηρεσία ασφαλείας που δεν διοικείται ορθολογικά, (ίσως δεν διοικείται καθόλου) δεν έχει ανθρώπους, μέσα και εξουσιοδότηση να φρουρήσει τα δάση, οπόότε το έργο των εμπρηστών γίνεται ακόμα πιο εύκολο.
Έβδομο, διότι σπάνια γίνεται ουσιαστική αναδάσωση πέρα από αυτή που κάνει η ίδια η φύση. Μόνο που η φυσική αναδάσωση χρειάζεται μια με δύο γενιές για να ολοκληρωθεί. Αν στο μεταξύ δεν υπάρξει νέα πυρκαγια
Όγδοο, διότι ουδέποτε κινήθηκαν διαδικασίες ώστε να τιμωρηθούν αυτοί που καταπατών ή καταστρέφουν τις δαικές εκτάσεις.
Ένατο, διότι γίνεται ληστρική εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων , με αποτέλεσμα να έχουμε εκτεταμένα φαινόμενα ερημοποίησης . Ερημοποίηση συμβαίνει όταν εξαφανίζονται τα φυσικά ύδατα απ' τις δασικές εκτάσεις. Όσο πιο «ξηρά» γίνονται τα δάση, τόσο πιο εύφλεκτα αποδεικνύονται. Και τόσο πιο δύσκολο να ξανα-φυτρώσουν, από μόνα τους, μετά την πυρκαγιά

Άρα ποιοι λες ότι ευθύνονται για την καθιερωμένη πλέον ετήσια «μεγάλη οικολογική καταστροφή»:

Δεν είναι αυτοί, που δεν αξιώθηκαν να κάνουν κτηματολόγιο (κι ας πήραν σημαντικές επιδοτήσεις γι’ αυτό, από τις Βρυξέλλες).
Αυτοί που κατάργησαν την αγροφυλακή (και σήμερα αντιδρούν στην ανασύστασή της).
Αυτοί που επί τόσα χρόνια δεν βρήκαν λύση στο θέμα των χωματερών.
Αυτοί που επιμένουν να κλείνουν τα μάτια στην ανεξέλεγκτη ρίψη σκουπιδιών στα δάση
Αυτοί που απέτυχαν να πιάσουν ένα εμπρηστή τόσα χρόνια, ούτε παρέπεμψαν ένα δήμαρχο να τιμωρηθεί για την κατάσταση των χωματερών. Αυτοί που δεν παρέπεμψαν στη δικαιοσύνη ούτε ένα βοσκό για τις ετήσιες φωτιές στα βοσκοτόπια.

Σήμερα, οι ίδιοι ακριβώς, έχουν το θράσος να ζητούν και τα ρέστα απ' τα «παράθυρα» της Τηλεόρασης. Δεν είναι θλιβερό;..

Η ΧΙΟΣ ΠΟΥ... ΕΚΔΙΔΟΥΜΕ

2007-07-05T17:43:00.000+03:00

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Η εικόνα της "εκδιδόμενης επί χρήμασι" τουριστικής Χίου, είναι σε πολλούς τομείς άθλια ενώ, οι χιώτες ατάραχοι καυχόμαστε για τον δήθεν "πολιτισμό μας" , τα μνημεία μας (άραγε ποιά;) τις φυσικές ομορφιές (με τα ρέματα γεμάτα σκουπίδια; ) τις παραλίες (βρωμερές και μισθωμένες σε άπληστους και άσχετους;)

Αφού, ως φαίνεται, έχουμε επιλέξει να εκδίδουμε το σώμα του νησιού μας «επί χρήμασι», (πως αλλιώς να χαρακτηρίσει κανένας τη λεγόμενη τουριστική ανάπτυξη ελληνικού τύπου;;) τουλάχιστον ας τo κρατάμε καθαρό. Αυτή η απλή αλήθεια κατάντησε να είναι το μεγάλο ζητούμενο στο νησί μας, εξ αιτίας της παντελούς αδιαφορίας για τον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και την απουσία κάποιας, έστω υποτυπώδους, στρατηγικής ανάπτυξης.

Σκουπίδια παντού, ανεξέλεγκτα και σε ποσότητες τέτοιες που είναι να απορεί κανένας. Είμαστε λοιπόν τόσο ανίκανοι; Τόσο αχρείοι ώστε να φτύνουμε στο πιάτο που τρώμε; Κι όμως, αυτή είναι μία πραγματικότητα που προσπαθούμε να κρύψουμε, όπως κάνει η... στρουθοκάμηλος.

Οι πολυσύχναστες παραλίες (Αγ. Φωτιά, Λιθί, Κώμη, κλπ κλπ) αφού παραδόθηκαν από τους τοπικούς άρχοντες (;) στην «κονόμα», ξεχειλίζουν από σκουπίδια. (Στην Αγ. Φωτιά το Σάββατο 23 Ιουνίου η κατάσταση ήταν τραγική). Κανένας δεν αισθάνεται την ελάχιστη υποχρέωση να σεβαστεί την καθαριότητα, κανένας δεν υπολογίζει ότι εκατοντάδες επισκέπτες πληρώνουν (κάποτε ακριβά το κάθε δωμάτιο) για να περάσουν πολιτισμένα το δεκαπενθήμερο των μοναδικών διακοπών τους.

Ατάραχοι και καλοβολεμένοι δήμαρχοι, διαχειρίζονται από κοινού με το γραφικό «καπετανάτο» του συνδυασμού τους, τον πλούτο του νησιού και τον καταστρέφουν. Παρέχουν παράνομες άδειες (αρκεί να τους χτυπήσει κάποιος την πόρτα) για κάθε χρήση, αδιαφορούν για τα πάντα, επιτρέπουν την ρίψη απορριμμάτων στη θάλασσα (Λιθί), μισθώνουν μοναδικές παραλίες σε ημέτερους και ατάραχοι, ίσως κι ανύποπτοι για το έγκλημα που διαπράττουν, λειτουργούν θαρείς μόνο για να υπακούουν στους πολιτικούς τους μέντορες, όπως τα"σκυλάκια συντροφιάς".

Πρώτη εβδομάδα Ιουλίου και ήδη η τουριστική κίνηση βρίσκεται σε κάμψη. Οι γνωρίζοντες μιλάνε για 23-25% έναντι του 2006, άλλοι λένε ακόμα χειρότερα. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, ένα είναι γεγονός. Η Χίος δεν μπορεί να ελπίζει σε τουριστική καθιέρωση επειδή αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν είμαστε ο μοναδικός τουριστικός προορισμός επί της γης. Κάνει πως αγνοεί ότι υπάρχει σκληρός, αδυσώπητος ανταγωνισμός τόσο από άλλα νησιά, όσο κι απ' την Τουρκία.

Οι ξένοι ζητούν, απαιτούν συχνά, καλή συμπεριφορά κι όχι αλλαζονία.

Δεν ανέχονται τη βαρβαρότητα γιατί τιμωρείται στις χώρες τους.
Θέλουν καθαριότητα και τάξη στους χώρους που συχνάζουν.
Ζητούν ήπια κυκλοφορία των οχημάτων.
Eυγένεια στους δρόμους.
Περιορισμό των λυσσασμένων οδηγών που κινούνται, έτοιμοι να σε σκοτώσουν με το θόρυβο ή με τους ελιγμούς που στους οποίους επιδίδονται.

Η εικόνα της "εκδιδόμενης επί χρήμασι" τουριστικής Χίου, είναι σε πολλούς τομείς άθλια ενώ, οι χιώτες ατάραχοι καυχόμαστε για τον δήθεν "πολιτισμό μας" , τα μνημεία μας (άραγε ποιά;) τις φυσικές ομορφιές (με τα ρέματα γεμάτα σκουπίδια; ) τις παραλίες (βρωμερές και μισθωμένες σε άπληστους και άσχετους;) .

Άραγε ποιούς προσπαθούμε να ξεγελάσουμε, στις διάφορες τουριστικές εκθέσεις ; Ξέρουμε τι ζητάμε απ' τους επισκέπτες ; Μήπως θέλουμε να αγοράζουν τα υποβαθμισμένα προϊόντα και υπηρεσίες ή ακόμα καλύτερα, να μας στέλνουν τα χρήματα απ' τους τόπους τους κι εμείς εδώ να κάνουμε το κακόγουστο κέφι μας;

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

2007-07-03T17:23:00.000+03:00

Ο θρήνος και ο κοπετός που ξέσπασε για την καταστροφή μεγάλου μέρους του Eθνικού Δρυμού της Πάρνηθας, δεν θα έπρεπε να συγκινεί κανένα .
Το σύγχρονο "ιερατείο", με επικεφαλής τους πολιτικούς, κι επικουρούμενο από τους λεγόμενους μεγαλοδημοσιογράφους, υπερέβαλαν, υπερβάλουν και θα συνεχίσουν να φέρονται ιστερικά, εφ' όσον τα δάση, όπως ακριβώς και οι άλλοι εθνικοί πόροι, θα βρίσκονται ανεξέλεγκτοι στην υπηρεσία των πρώτων για πολιτικά ωφέλη και των δεύτερων, για παράλογα μεγάλες αμοιβές.

Ας ρίξουμε μία ματιά, τί έχει γίνει με τις εξαιρετικού κάλλους παραλίες. Οικοπεδοποιήθηκαν για να γίνουν "μπίζνες" , μικρομεσαίων επαρχιωτών, μεγαλοκαρχαριών του Tουρισμού, ή βίλες "επωνύμων". Έχει συντελεσθεί πλήρης καταστροφή και απαξίωση, μίας κληρονομιάς που για εκατοντάδες χρόνια δεν πρόκειται να επανέλθει.

Τί έχει γίνει με τα υπόγεια και επιφανειακά νερά; Καταστράφηκαν οι υδροφόροι ορίζοντες, απ' τα λιπάσματα, μολύνθηκαν με λύματα τα ποτάμια, σχεδιάστηκαν "φαραωνικά" έργα δήθεν ανάπτυξης (βλ. Αχελώος) και τώρα; Το υδρευτικό ισοζύγιο είναι τραγικά πτωχό.

Και τα δάση; Καταπατήθηκαν ή πουλήθηκαν σε πονηρούληδες που σήμερα, απελπισμένοι την ώρα της φωτιάς, κράζουν : " Μα πού είναι το κράτος"; Κλασσικό φαινόμενο σε κακοδιοικούμενη χώρα να επικαλούνται οι ίδιοι δόλιοι, με την άμεση συνέργεια πολιτικών και πολιτευτών, το κράτος που εξαπάτησαν,χωρίς ίχνος ντροπής και αυτοσεβασμού.

Αλλά κι οι χείμαρροι μπαζώθηκαν από "φτωχούληδες" για να φτιάξουν ένα ... "κωλόσπιτο" μόνο που, όταν το νερό παρέσυρε τα πάντα, φταίει και πάλι το κράτος που άργησε να αντλήσει τα νερά.

Εδώ και 50 χρόνια, ίσως περισσότερα, η πατρίδα καταστρέφεται συστηματικά για να αναρριχηθούν και να κρατηθούν κάποιοι κύριοι σε πολυθρόνες εξουσίας.

Οι απλοί πολίτες, άβουλοι , τους παρακολουθούμε καθώς υποκριτικά και χυδαία, κόπτονται για το δάσος που χάθηκε, για τα νερά που μολύνθηκαν για το κάλλος της πατρίδας που παραμορφώθηκε. "Φταίει" πότε ο ένας και πότε ο άλλος, αλλά, ποτέ οι ίδιοι. Το τροπάριο κακόηχο μας το επαναλαμβάνουν λες κι απευθύνονται σε κοπάδι ζώων

Η γνωστή πολυνομία με τα άπειρα "παράθυρα " διαφυγής από την ένομη τάξη, είναι έργο των ιδίων και έχει όνομα. Η καταστροφή της φύσης είναι έργο "κάποιων" κι έχει ιδεολογία. Η βαθμιαία εξαφάνιση των φυσικών πόρων για πρόσκαιρο κέρδος, είναι ανήθικη συναλλαγή πολιτικών και αναπτυξιομανών.

Το μέλλον προβάλλει σκοτεινό κι έχει τη σφραγίδα του σύγχρονου φαύλου και διαπλεκόμενου συστήματος , εν ονόματι του οποίου, εξουσιολάγνες γενεές πολιτικών, υπηρετούν δήθεν τη "δημοκρατία", για να καρπωθούν και να υποθηκεύσουν ότι είναι δυνατό να υποθηκευθεί.
Ο λόγος για το αίσχος, αισχρών και αναίσχυντων νεοελλήνων.

Εκείνο που προέχει σήμερα δεν είναι οι ευθύνες των υπηρεσιακών παραγόντων, οι οποίες είναι όντως τραγικές. Προέχει να συνειδητοποιήσουν οι πολίτες ότι, οι φυσικοί πόροι δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο συναλλαγής με πρόθυμους πολιτικούς, διότι έτσι, υπονομεύεται το μέλλον, απαξιώνεται η ζωή και η όποια, κακείν κακώς, "ανάπτυξη".

http://floraattica.blogspot.com/

Πεζοδρόμια: άσυλο και καταφύγιο των πεζών

2007-06-22T17:56:00.000+03:00

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ στην προσπάθεια συμβολής του στην αναβάθμιση τών συνθηκών κυκλοφορίας τών πεζών στην πόλη, συνεχίζει σήμερα μιά σειρά άρθρων για να φωτιστούν σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα θέματα και προβλήματα αυτού τού σοβαρού ζητήματος.

Δεύτερο θέμα, τα πεζοδρόμια. Μαζί με τίς διαβάσεις πεζών που είδαμε στο προηγούμενο αρθρο, τα πεζοδρόμια αποτελούν ένα ακόμη προϊόν τής αστικοποίησης και τής ευρείας χρήσης αυτοκινήτων οχημάτων. Σαν πεζοδρόμια χαρακτηρίζουμε τις συνήθως υπερυψωμένες λωρίδες στα πλευρά των αστικών κυρίως δρόμων, που προορίζονται για τήν ασφαλή και ανεμπόδιστη κίνηση ή και στάση των πεζών, τήν προσπέλαση κτιρίων κλπ. Η υπερύψωση βοηθάει στήν αναχαίτηση τών οχημάτων αλλά και τού νερού. Οι λειτουργικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές απαιτήσεις για τα πεζοδρόμια, επιβάλλουν αυτά να έχουν το μέγιστο δυνατό πλάτος, μετά τήν αφαίρεση τών λωρίδων κίνησης τών οχημάτων.

Το ελάχιστο λειτουργικό πλάτος ενός πεζοδρομίου είναι 1,50μ., σύμφωνα με τίς προδιαγραφές τού Σπουδαστηρίου Πολεοδομικών Ερευνών τού ΕΜΠ. Το πλάτος αυτό επιτρέπει τήν άνετη διασταύρωση δύο πεζών, ή το προσπέρασμα πεζού από πεζό και μπορεί να εξυπηρετήσει ένα συνολικό φόρτο κυκλοφορίας πεζών μέχρι 20 άτομα ανά λεπτό. Αν όμως υπάρχουν εμπόδια, όπως δέντρα, σήματα κυκλοφορίας, κολώνες κλπ, τότε απαιτούνται κατάλληλες προσαυξήσεις πού προσδιορίζονται από τήν ίδιες προδιαγραφές.

Για πρωτεύοντες άξονες τό ελάχιστο λειτουργικό πλάτος πεζοδρομίου είναι 2,50μ., που επιτρέπει τήν άνετη διασταύρωση σε δύο ζεύγη πεζών και φόρτο μέχρι 30 άτομα ανά λεπτό. Και εδώ ισχύουν προσαυξήσεις, εάν υπάρχουν μόνιμα εμπόδια στο πεζοδρόμιο. Πρέπει να τονιστεί ότι ένα αυξημένο πλάτος πεζοδρομίων όπου αυτό ειναι εφικτό, δημιουργεί κοινωνικούς χώρους συναντήσεων, εξασφαλίζει αποστάσεις από τη ρύπανση και το θόρυβο τών οχημάτων και γενικά εμπεδώνει ένα αίσθημα άνεσης και πολιτισμού.

Εξάλλου το πλάτος και η διαμόρφωση τών πεζοδρομίων πρέπει να ικανοποιούν και τίς ανάγκες χρήσης αναπηρικών και παιδικών αμαξιδίων και τροχοφόρων αποσκευών, ιδιαίτερα κοντά σε λιμάνια, σταθμούς λεωφορείων κλπ., καθώς επίσης και τίς ανάγκες τυφλών ατόμων. Είναι αυτονόητο ότι μέσα στο λειτουργικό πλάτος τού πεζοδρομίου δεν πρέπει να υπάρχουν εμπόδια μόνιμα ή παροδικά, όπως παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή μηχανές, ούτε απορροές νερού μπαλκονιών, ή ταρατσών, ή κλιματιστικών.

Παράλληλα απαιτείται προσεκτική επιλογή τών επιφανειών βάδισης, ώστε να παραμένουν ικανοποιητικές σε κάθε καιρική αλλαγή, να διευκολύνουν τη χρήση μικρών τροχών για παιδικά αμάξια βαλίτσες κλπ και να προσφέρουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αισθητική ικανοποίηση. Η ομοιομορφία τής επιφάνειας μπορεί να είναι οικονομική αλλά χρειάζεται σε κάποιο βαθμό και η ποικιλία.

Τονίζεται ότι τα πεζοδρόμια αποτελούν δημόσια περιουσία και επένδυση. Επομένως κάθε ζημιά πχ. σπάσιμο πλακών από οχήματα στρέφεται κατά τού συνόλου και πρέπει να τιμωρείται, η δε επισκευή να χρηματοδοτείται από τούς πόρους τών προστίμων. Φυσικά, η πρόληψη, για όλα τα πιό πάνω προβλήματα είναι προτιμώτερη. Κύριο όπλο αποτελούν τα κολωνάκια δίπλα στα κράσπεδα και η χρήση τους στη Χίο, είναι επείγουσα ανάγκη να επεκταθεί. Οι περισσότεροι κάθετοι δρόμοι μεταξύ Βενιζέλου και Προκυμαίας εχουν άμεση ανάγκη εφοδιασμού με κολωνάκια.

Γενικά τα πεζοδρόμια είναι και πρέπει να θεωρούνται άσυλο και καταφύγιο τών πεζών, που δεν πρέπει να καταπατείται από κανένα. Για τήν ανέγερση ή επισκευή οικοδομών υπάρχει ειδική μέριμνα από τον ΚΟΚ, που πρέπει να τηρείται αυστηρά. Κάθε πλήρης κλατάληψη πεζοδρομίου πρέπει να συνοδεύεται από προσθήκη λωρίδας πεζών στό κατάστρωμα τού δρόμου, με ειδική προστασία από τα αυτοκίνητα.

Έτσι η μακροχρόνια κατάληψη δύο πεζοδρομίων στήν Πλατεία Βουνακίου από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, ταλαιπωρεί ακόμη τούς Χιώτες και τίς Χιώτισες, γιατί εκεί όπως και αλλού, καταστρατηγείται η απαίτηση πρόσθετης λωρίδας για τη συνέχιση τού πεζοδρομίου. Αυτό σε συνδυασμό με τήν παράνομη στάθμευση μηχανών εμπρός από τήν περίφραξη δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο για μητέρες με παιδικά καροτσάκια, ηλικιωμένους κλπ.
.
Σε άλλα σημεια της πόλης διαπιστώνουμε ακόμη και μόνιμη κατάργηση πεζοδρομίου, όπως στήν οδό Πολυτεχνείου 31, όπου όχι μόνο δεν υπάρχει καθόλου πεζοδρόμιο, αλλά στή θέση του υπάρχει νόμιμη λωρίδα στάθμευσης οχημάτων! Λίγο δε πιό κάτω, από το σούπερ-μάρκετ μέχρι το σταθμό βενζίνης η εννοια και η λειτουργία τού πεζοδρομίου είναι μάλλον ανύπαρκτη.

Άλλη απαράδεκτη αδυναμία χρήσης πεζοδρομίων εμφανίζεται στη διαδρομή από το πάρκιγκ τού ΝΟΧ πρός τήν πόλη μεσω τής οδού Κοκκαλη. Αυτό φυσικά εξασθενίζει κάθε καλή πρόθεση να σταθμεύσει κάποιος στο ΝΟΧ και να περπατήσει στην πόλη.

Συμπεράσματα για τα πεζοδρόμια στη Χίο: Η υπάρχουσα εικόνα ειναι θλιβερά υποβαθμισμένη και είναι καταφανές ότι χρειάζεται πολλή δουλειά για να βελτιωθεί και αυτό το πολιτιστικό κριτήριο της πόλης. Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ όχι μόνο διαπιστώνει την μειωτική αυτή εικόνα αλλά είναι και σε θέση να προτείνει λύσεις όταν αυτό τού ζητηθεί. Υπάρχουν πολλά σημεία όπου απαιτείται άμεση επέμβαση και ακόμη περισσότερα που χρειάζονται προσεκτική μελέτη για μακροχρόνιες λύσεις. Πάντως δεν υπάρχει αμφιβολία οτι πολύ σύντομα ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ !!

-----------------------------

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΧΙΑΚΟ ΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΟ "ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ"

ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ "ΠΟΛΕΜΟ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ;;;

2007-06-22T09:06:00.000+03:00

Σαν να μην είχε σημαντικότερες δουλειές ν' ασχοληθεί, κ. Δήμαρχος Χίου, συγκάλεσε σε Πολεμικό Συμβούλιο τους "πολέμαρχους" της τοπικής αναπτυξιομανίας, για να αναλάβουν δράση πώς δηλαδή θα καταστρέψουν ένα ιστορικό μνημείο όπως το Κάστρο της πόλης μας. Ζήλεψαν τη δόξα της φαρσοκωμοδίας που παίχτηκε, με την κατάληψη του χώρου νότια του αεροδρομίου. Αλλά το αντικείμενο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό και δυτυχώς δεν το καταλαβαίνουν...

Παρουσία και των Βουλευτών του Νομού Χίου, αυτών δηλαδή που νομοθετούν, αποφασίστηκε ότι πρέπει να ασκηθούν πιέσεις στον Υπουργό Πολιτισμού για να παρακάμψει την αρχαιολογική νομοθεσία (!!) και τη σχετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, αλλά και να τεθούν στο περιθώριο νόμοι που προστατεύουν το περιβάλλον και την ασφάλεια των πολιτών.

Όλα αυτά, χωρίς ίχνος ντροπής, μιας και, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, θυσιάζεται κι αυτή ακόμα, στο βωμό του κομματικού κέρδους που σημαίνει: "δεν παει να καεί ο τόπος, εγώ ας επανεκλεγώ ..."

Σχεδίασαν λοιπόν, αρχές και άρχοντες μαζί, ενέργειες που προκαλούν τη λογική, περιφρονούν τη νομοθεσία, και παραγκωνίζουν το πραγματικό συμφέρον της Πατρίδας, προσφέροντας τη χειρότερη υπηρεσία στο νησί.

Φαίνεται να μην τους απασχολεί (πέραν του στενού προσωπικού συμφέροντος) ότι έτσι οδηγούμαστε σε άλλες, αλήστου μνήμης εποχές όπου, οι αποφάσεις ήταν κομένες και ραμένες στα μέτρα λαϊκίστικων σκοπιμοτήτων.

ΚΑΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ

2007-06-21T07:14:00.000+03:00

Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι προηγούμενου σημειώματος με τίτλο, "Το Λιμάνι της Χίου αναστενάζει από το ενδιαφέρον" 15 Ιουνίου 2007, κάποιες διαβάσεις πεζών άρχισαν να εμφανίζονται στους δρόμους που καταλήγουν στην παραλία.

Έστω και τώρα, εποχή που η πόλη δέχεται ήδη επισκέπτες, το μέτρο θα εξανθρωπίσει την χαοτική κίνηση των τροχοφόρων και την επιδεικτική αδιαφορία κάποιων οδηγών, για τις ανάγκες των πεζών.
Μένει να δούμε αν οι διαβάσεις θα μείνουν ελεύθερες από σταθμευμένα αυτοκίνητα και κυρίως, αν θα τις σεβαστούν οι οδηγοί των τροχοφόρων.

Οι πολίτες ελπίζουν ότι οι Αρχές που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (στην περίπτωση η Λιμενική Αρχή) θα δραστηριοποιηθούν ώστε να αποκτήσει η κίνηση στην πόλη, πολιτισμένους κανόνες κυκλοφορίας και για τους πεζούς.

Όσο για το Δήμο της Χίου και την αδιαφορία που επιδεικνύει για τις διαβάσεις, τι να πει κανείς; Έχει περάσει εξάμηνο από τότε που ανέλαβαν. Δεν είναι ώρα να δουλέψουν πιο αποτελεσματικά κι άλλοι, πλήν του αντιδημάρχου καθαριότητας , που ως φαίνεται, δουλεύει με ζήλο και μέθοδο;

"10516 μέρες νεότερης ιστορίας της Χίου"

2007-06-19T10:24:00.000+03:00

Ο Γιάννης Μακριδάκης έπαψε προ πολλού να μας εκπλήσσει με τη δουλειά του Το έργο του έχει ήδη τέτοιο μέγεθος και ποικιλία, που τώρα πια, όλα είναι δυνατά γι αυτόν.

Ο γράφων, απλός παρατηρητής της τοπικής σκηνής και "περιστασιακά κουλτουριάρης", δεν μπορεί να βρει κατάλληλα λόγια για να περιγράψει τον ενθουσιασμό του, όταν πήρε στα χέρια το νέο πόνημα του Γιάννη.

"10516 μέρες νεότερης ιστορίας της Χίου"
Ένας ογκώδης τόμος γεμάτος Χίο και χιώτικα νέα, καθρέφτης μιας ταραγμένης και πολυκύμαντης εποχής , (1912-1940) περασμένος από το δια-κριτικό μάτι του ερευνητή.

Το μεγάλο προτέρημα της γραφής του Γ.Μ. είναι ότι "πίνεται μονορούφι", σχολίασε με ενθουσιασμό, φίλη, χιώτισσα που ζει στην Αθήνα, όταν το παρέλαβε ως δώρο. "Είναι η γλαφυρότητα και ο φιλικός τρόπος που χρησιμοποιεί για να περιγράψει ακόμα κι άχαρα απ' τη φύση τους, περιστατικά".

Από τον "περιστασιακά κουλτουριάρη", συνεπή παρατηρητή της χιακής μικροκλίμακας, δεν θ' ακούσει ο Μακριδάκης ευχές, για τη σίγουρη επιτυχία της νέας του προσπάθειας . Θέλω μόνο να του σφίξω το χέρι για να του πω ότι αποτελεί εξαίρεση, σε μια πόλη που την κατατρώγει η εσωστρέφεια και ο επαρχιωτισμός. Σ' ένα τόπο που διακρίνονται όσοι δημιουργούν θόρυβο με ασυναρτησίες, ατασθαλίες, ή κουτσομπολιά.

Να είσαι καλά Γιάννη για να μας θυμίζεις ότι σκληρή η δουλειά και το ήθος δεν έχουν μόνο απτά αποτελέσματα. Δημιουργούν θετικά πρότυπα που τόσο πολύ χρειάζεται ο τόπος μας...

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟ ΛΙΜΑΝΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ (Σενέκας)

2007-06-18T09:55:00.000+03:00

Οι αιρετοί (αλλά κι οι διορισμένοι) σε θεσμικά όργανα του Νομού Χίου, διακρίνονται τα τελευταία χρόνια για την αλλοπρόσαλη πολιτική τους σε σημαντικά θέματα που αφορούν τη ζωή στο νησί.
Ένα ακόμα εξωφρενικο από την τοπικη επικαιρότητα. Ενώ επιχειρούν να καταστρέψουν τον ενάλιο χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία του Κάστρου, "μαχόμενοι" λυσσαλέα τη νομιμότητα, την ίδια στιγμή, δηλώνουν έτοιμοι να υποδεχθούν και να πληρώσουν (!!) τα πρόστιμα που θα επιβληθούν για τη "νομιμοποίηση" των εγκαταστάσεων του ΝΟΧ.
"Ο tempora o mores" (ω καιροί, ω ήθη) θα έλεγε ο λατίνος πρόγονός μας για να περιγράψει με δύο μόνο λέξεις , πόσο πιο πολύ ζυγίζουν τα ψηφάκια και η εξυπηρέτηση των πανίσχυρων οικονομικών συμφερόντων, από τη διάσωση του μεγαλύτερου ιστορικού μνημείου του νησιού.
Οι πολιτευτές, οι πολιτευόμενοι αλλά και οι πολιτικοί θαρείς πως διαχειρίζονται τα θέματα του νησιού "ελαφρά τη καρδία" παραδέρνοντας απ'το κακό στοχειρότερο.

Με στενόμυαλες (κι όχι σπάνια ιδιοτελείς) αποφάσεις , καθηλώνουν την ανάπτυξη υποθηκεύοντας το μέλλον ενώ οι πολίτες, όμηροι ενός φαύλου συστήματος, παρακολουθούν άβουλοι τη φαρσοκωμωδία. Ως πότε όμως;;

Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΛΙΜΕΝΑΣ ΧΙΟΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΑΠ' ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

2007-06-15T17:29:00.000+03:00

Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΛΙΜΕΝΑΣ ΧΙΟΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΑΠ' ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Το λιμάνι της Χίου περνάει από διάφορες "δυναστείες" Λιμενικών Επιτροπών κι η κάθε μία , αφίνει πίσω "έργα" αντάξια της κουλτούρας και της πολιτικής κατεύθυνσης του προέδρου .

Έτσι ένα από τα ωραιότερα λιμενικά έργα της οθωμανικής περιόδου, κατάντησε να μοιάζει σήμερα σαν αυλή παράγκας, φτωχογειτονιάς του Ρίο ντε Τζανέϊρο.

Άραγε τί το περιμένει ακόμα; Ποιός ξέρει... Οι πολίτες ελπίζουν να ολοκληρωθεί το "μεγαλεπίβολο" όραμα του σημερινού προέδρου, ίσως διατεθούν και κάποια χρήματα για τις βασικές λειτουργικές ανάγκες του....

2007-06-14T09:51:00.000+03:00

Η "ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ" ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

Επιτέλους απελευθερώθηκε το ιστορικό Κάστρο της Χίου μετά από πολύχρονη "πολιορκία" αιρετών, αιρετικά σκεπτομένων για θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς ιστορικών μνημείων.

Πρόκειται για περιφανή νίκη της λογικής αρχικά, των επιστημονικών αρχαιολογικών κριτηρίων, και τέλος του αγώνα μικρής ομάδας πολιτών και Φορέων που ανέλαβαν να το υπερασπιστούν.

Επιτέλους το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο με την ομόφωνη απόφασή του απέρριψε τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) κάποιου "προσωρινού" δρόμου εξωτερικά των τειχών σε μόλις 0,60 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και μάλιστα κατασκευασμένου με αδρανή υλικά. (δηλαδή χωματόδρομου)

Οι πολίτες της Χίου με τη στάση, τον αγώνα και την πίστη τους απέδειξαν ότι το Κάστρο αξίζει ως οντότητα περισσότερο από την όποια περιστασιακή εξυπηρέτηση των κυκλοφοριακών αναγκών μιας πόλεως που δείχνει καθημερινά ότι δεν έχει ευαισθησίες αλλά μόνο ανάγκες να καταναλώσει τα πάντα για το πρόσκαιρο όφελος, περιφρονώντας το μέλλον.

Το παράδειγμα της μικρής ομάδας πολιτών και Φορέων που πίστεψαν στη δύναμη της λογικής αλλά και στην απαίτηση ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ των νόμων, απέναντι στη χρησιμοθηρική στάση που επικρατεί πλέον παντού σε τούτο τον τόπο, μπορεί και πρέπει να γίνει παράδειγμα για άλλες κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις ΔΙΚΑΙΩΝ και ΛΟΓΙΚΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ.

Οι αιρετοί εκπρόσωποι του λαού πρέπει κι αυτοί να κατανοήσουν ότι η εκλογή τους στα διάφορα αξιώματα δεν τους δείνει αυτόματα το δικαίωμα να αγνοούν τη νομοθεσία, προφασιζόμενοι ότι ενεργούν δήθεν για το καλό του "λαού". Αυτή η νοοτροπία που δυστυχώς είναι διάχυτη στη λογική που επικρατεί, μειώνει τη στάθμη του πολιτικού πολιτισμού, υποβαθμίζει την ποιότητα των έργων και καθηλώνει την ανάπτυξη, επειδή οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεν αντέχουν στη λογική και επιστημονική αξιολόγηση. ΄

Έτσι έχουμε σειρά έργων και πρωτοβουλιών που κάθε άλλο παρά προβάλλουν τον τόπο. Σίγουρα όμως σπαταλούν πολύτιμους πόρους και παρεμποίζουν την υλοποίηση του ονείρου των πολιτών για καλύτερους όρους ζωής και καθημερινότητας στη Χίο.

ΝΕΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ. ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΚΗ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;

2007-06-12T13:20:00.000+03:00

Στην προσπάθεια του να απαντήσει στις προαιώνιες μεταφυσικές ανησυχίες του ανθρώπου, το ιερατείο όλων των θρησκειών τον καλεί να ζει με ελαφρά συνείδηση διότι άλλως δεν πρόκειται να αξιωθεί στη μεταθανάτια γαλήνη. Προσευχές θυσίες, κηρύγματα και νουθεσία σε μία ατέρμονη προσπάθεια να σωθεί η ψυχή με την ανάπτυξη συνειδητότητας και τελικό στόχο τον Παράδεισο
Στις μέρες μας το ρόλο του ιερατείου έχουν ζηλέψει και διάφοροι άλλοι, κρατικοί λειτουργοί, όργανα του κράτους, της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλοι ακόμα που το καθήκον τους κάθε άλλο παρά τους επιτρέπει να θεολογούν και να καλούν τους πολίτες να αναπτύξουν τη συνείδησή τους. Διεκδικώντας παγκόσμια πρωτιά, έμαθαν πλέον σε τούτη τη χώρα να θεολογούν για τα πάντα, προκειμένου να μη χαλάσουν καρδιές. Να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά.(διάβαζε να στερήσουν ψηφάκια από τους πολιτικούς και τους πολιτευόμενους)
Οι αστυνομικοί βλέπουν επικίνδυνες παραβάσεις να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια τους κι αντί να βεβαιώσουν παράβαση στον επικίνδυνο οδηγό μονολογούν οικτίροντας το παλιόπαιδο που δεν έχει συνείδηση.
Μετά πάνε στο γραφεί τους και κλαίνε μαζί με όλη την κοινωνία κάθε φορά που κάποιος νεαρός χάνει τη ζωή του στην άσφαλτο, εξ αιτίας της κατάφορης παραβίασης των νόμων που ισχύουν για την οδήγηση αρκούμενοι να ρίχνουν το βάρος στους πολίτες.
Θρηνούμε νεκρούς επειδή δεν έχετε αναπτύξει συνείδηση να φοράτε κράνος, να δένετε τη ζώνη, να μην παραβιάζετε το στόπ κλπ κλπ. Είσαστε ασυνείδητοι και γι αυτό πληρώνετε βαρύ φόρο αίματος λένε. Οι πολίτες διερωτώνται όμως γιατί ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ οι ένστολοι δεν σέβονται τον ΚΟΚ. ακόμα και σ’ αυτά τα οχήματα της αστυνομίας;
Ωστόσο εάν επρόκειτο μόνο για τη συμπεριφορά της αστυνομίας το πρόβλημα δεν θα ανησυχούσε τόσο πολύ. Σήμερα η άρνηση εφαρμογής του νόμου βολεύει ολόκληρο το δημόσιο τομέα με αποτέλεσμα η χώρα και οι πολίτες να πληρώνουν βαρύτατο τίμημα αίματος και υποβάθμιση της ζωής. Ο βαθμιαίος εκχυδαϊσμός της καθημερινότητας φαίνεται να είναι συνειδητή επιλογή των πολιτικών που μας θέλουν να ζούμε σαν τα ζώα. Να λύνουμε τις διαφορές μας μόνοι, να αντιμετωπίζουμε την κακοήθεια του άλλου με δικά μας μέσα και γενικά να μένουν οι νόμοι κενό γράμμα γιατί η εφαρμογή τους έχει πολιτικό κόστος. Το κράτος επιδεικνύει την ευαισθησία του μόνο και αποκλειστικά όταν πρόκειται για χρέη στο αδηφάγο κράτος.
Τελευταία ακόμα και οι ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) να μας καλούν να αναπτύξουμε μία νέα κουλτούρα για τη χρήση του νερού, υπό το πρίσμα των κλιματικών αλλαγών και της προβλεπόμενης ξηρασίας. Υπάρχει κίνδυνος μας λένε, αν δεν αναπτύξουμε τη συνείδησή μας (δηλαδή αν δεν πάψουμε να είμαστε ασυνείδητοι) να έχουμε το «κρίμα» της καταστροφής του πλανήτη με το να σπαταλούμε νερό στην τουαλέτα να κάνουμε τακτικά ντους και να φυτεύουμε ντομάτες στην αυλή μας.
Ένα λεπτό όμως: Ποιος αγνοεί ότι το νερό είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια ένα ιδιότυπο όπλο πολιτικής; Ποιος φοβάται να καταγγείλει την κακοδιοίκηση , την ανοργανωσιά, τη μη εφαρμογή των νόμων για την προστασία μέγιστου αγαθού, όπως το νερό; Στη Χίο ζήσαμε και συνεχίζουμε δυστυχώς να ζούμε ένα απίστευτο σήριαλ με τα νερά του νομού και των Δήμων. Κι όμως κανένας δεν φαίνεται να ανησυχεί αφού εξακολουθούν να ξοδεύονται ποταμοί χρημάτων.
Αυτός ο φαύλος κύκλος θα σπάσει όταν η πολιτική θ γίνεται γι ατονξ πολίτη κι όχι για την καρέκλα και το κόμμα. Ας αφήσουν λοιπόν τη συνείδησή μας γιατί οι πολίτες έχουν αποδείξεις ότι τη διαθέτουν. Οι πολιτικοί όμως;;

ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;;

2007-06-12T13:17:00.000+03:00

ΛΟΙΠΟΝ; ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;;
Πολύ συχνά ανακυκλώνουμε, τις μια φορά κι έναν καιρό, κολακευτικές περιγραφές των περιηγητών για την πανέμορφη Χίο, το νησί, όπου χαρισματικοί κάτοικοι, έμποροι επιχειρηματίες, διανοούμενοι λούζονταν στις ευωδιές και τα χρώματα της πιο πλούσιας παλέτας της άνοιξης. Φαίνεται όμως ότι μας αρέσει να περνιόμαστε «ωραίοι» αποκρύπτοντας τη σημερινή πραγματικότητα που κατά την αντίληψη των επισκεπτών, είναι καταλυτικά διαφορετική.
Οι ευωδιές της άνοιξης πολύ σύντομα θα είναι μακρινή ανάμνηση, επειδή τα εσπεριδοειδή του Κάμπου και των Λειβαδιών εξαφανίζονται, θύματα της κακής ποιότητας του νερού και την αλλαγής των συνθηκών στην καλλιέργεια. Τα βουνά μας ντυμένα στο μουντό γκρίζο μετά τις φωτιές ερημοποιούνται σταδιακά ξεπλύνοντας το λιγοστό χώμα που συντηρούσε το πράσινο.
Κι εμείς οι χιώτες, ανάγωγοι κι αλλαζόνες, άβουλοι διαχειριστές μιας μακρόχρονης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, δεν βγαίνουμε από το λήθαργο της επαρχιώτικης ραστώνης παρά μόνο στις παραμονές των εκλογών, πάσης μορφής και βαθμού.
Τότε κατεβαίνουμε στην «πιάτσα» γι ν’ ανοίξει βιαστικά ο δρόμος και να «ανέβουν» οι δικοί μας . Να θρονιαστούν στις καρέκλες άτομα παθολογικά αυτάρεσκα με ακόρεστη δίψα για προβολή και καταξίωση συμπολίτες οι οποίοι χρησιμοποιούνται απ’ το κόμμα ως κοινοί «κράχτες».
Επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν γεμίζουν τις ώρες της ανίας τους πολιτευόμενοι , για να υλοποιήσουν κομματικές επιταγές, και να καθίσουν κυκλικά, άβουλοι μεν αλλά με τη βούλα του συμβούλου.
Στο μεταξύ, η διαπλοκή, ο σφετερισμός, η κακοδιοίκηση και η ανικανότητα έχουν «καταξιωθεί» ως κανόνας…Τα θλιβερά επαρχιακά κομματικά κέντρα αναλώνονται σε μικροπολιτικά «ξεκατινιάσματα» στις παραπολιτικές στήλες των ΜΜΕ. Οι δήθεν προβεβλημένοι εκλεκτοί του κοσμάκι αθλούνται στην παραγωγή «μη έργου» και σε αναλύσεις «περί όνου σκιάς» τη στιγμή που το νησί οπισθοδρομεί, χωρίς κάποιο, υποτυπώδες έστω, σχέδιο ανάπτυξης. Η ανεργία μεταξύ των νέων καλπάζει, οι παραγωγικές επιχειρήσεις είναι πλέον ελάχιστες στο νομό. Στις βρύσες μας τρέχει ύποπτο νερό και στους δρόμους θρηνούμε δεκάδες νεκρών. Ζούμε σ’ ένα κλίμα αυτάρεσκης μικρότητας ενώ ο τόπος οπισθοδρομεί
Η παρακμή της επαρχίας μας είναι πρόδηλη ακόμα και στα μάτια του πιο ανίδεου παρατηρητή. Οι μόνοι που δεν ανησυχούν είναι αυτοί, οι μοιραίοι που περιφέρουν την άγνοιά τους στα «συμβούλια» προσβλέποντας στην επόμενη και τη μεθεπόμενη και σε άλλες πολλές πολλές τετραετίες έμμισθης, μηδενικής προσφοράς.
Κάποιοι λένε πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Άλλοι αισιοδοξούν ότι πρόκειται για «επιδημία» που θα κάνει τον κύκλο της. ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;;

ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΤΗΓΑΝΟΛΑΔΑ;;

2007-06-08T12:28:00.000+03:00

Ξέρεις πως να πετάξεις το λάδι μετά από το μαγείρεμα στο σπίτι;

Πιθανώς ναι, αλλά πάντα είναι καλό να διαδίδουμε τέτοιου είδους πληροφορίες. Ακόμα και αν δεν τηγανίζουμε πολύ, όταν το κάνουμε, ρίχνουμε συνήθως το χρησιμοποιημένο λάδι στο νεροχύτη της κουζίνας. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο λάθος.
Γιατί το κάνουμε;
Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς για να μας πει το σωστό τρόπο.
Καλύτερο είναι να τοποθετούμε το λάδι σε ένα πλαστικό μπουκάλι (νερού, αναψυκτικού), να το κλείνουμε καλά και να το πετάμε στα κανονικά σκουπίδια.
Και αυτό, γιατί ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΛΑΔΙΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟΥ, ποσότητα η οποία είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου σε νερό για 14 χρόνια !!!.
Αν επιλέξεις να προωθήσεις αυτό το μήνυμα στους φίλους σου, το περιβάλλον θα σε ευγνωμονεί. Στο κάτω-κάτω είναι καλό για όλους μας!!!

ΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;;

2007-06-06T13:29:00.000+03:00

Αυτό το κείμενο γράφτηκε με μορφή σημειώσεων κατά την εξέλιξη της Ημερίδας στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών στην Αθήνα

ΗΜΕΡΙΔΑ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

της 17 Μαΐου 2007 που διοργάνωσε το «ΑΝΤΙΒΑΡΟ» με θέμα:

Συρρίκνωση της Ελληνικής Ιστορίας και η Διαμάχη για τα νέα Διδακτικά Βιβλία .

Τίς παρακάτω σημειώσεις τίς κράτησα γιά νά ενημερώσω φίλους οι οποίοι δέν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την ημερίδα αυτή καί πιστεύω ότι με θεωρούν τυχερό που εγώ «ήμουν εκεί».

Συμμετείχαν:

1ος Μικρογιανάκης (καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών)
2ος Ανδρέας Σταλίδης (Αντίβαρο)
3ος Γιάννης Παπαμιχαήλ (καθηγητής Κοινωνιολογίας Παντείου)
4ος Κώστας Ρωμανός (καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αιγαίου)
5ος Νεοκλής Σαρρής (καθηγητής Κοινωνιολογίας Παντείου)
6ος Περικλής Νεάρχου (πρ. σύμβουλος του Α. Παπανδρέου για το Κυπριακό
7ος Γιώργος Καραμπελιάς (συγγραφέας – ιστορικός)
8ος Βλάσης Αγτζίδης (Δρ Ιστορίας),
9ος Γιώργος Κακαρελίδης (καθηγητής Εφ/γων Επιχ.Έρευνας ΤΕΙ)
10ος Χρήστος Κορκόβελος (εκπαιδευτικός)

Ξεκινάμε….
ΕΣΗΓΗΤΗΣ (Παρουσίασε τούς ομιλητές και επί πλέον ) είπε τά παρακάτω γιά το «Αντίβαρο».
Είναι ένας διαδικτυακός χώρος επικοινωνίας, προβληματισμού καί πολιτικής πρωτοβουλίας τον οποίο ξεκίνησε ένας άνθρωπος Έλληνας ο οποίος ζεί στην Αγγλία, δέν συνεργάζεται με κανένα οργανισμό, φορέα, πολιτική οργάνωση ή άλλο «κύκλωμα», αλλά εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του διαδικτύου. Τό όνομα αυτού Σταλίδης Ανδρέας. ( ένας νεαρός με αρκετό τράκ γύρω στά 30 σηκώθηκε να τον δούμε, …έκπληξη το ύφος ,η ηλικία το ντύσιμο, το γενικό στήσιμο και τα πρώτα λόγια του, …….συγγνώμη, αλλά πρώτη φορά είμαι μπροστά σε τέτοιο ακροατήριο και είναι η πρώτη εκδήλωση για το «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»). Συνεχίζοντας ο εισηγητής είπε ότι ευχαρίστησε την ομάδα που έγραψε το βιβλίο του Δημοτικού, γιατί μας ανάγκασε να ασχοληθούμε με τα αυτονόητα διότι σαν γονείς ευθυνόμαστε για την πνευματική τροφή των παιδιών μας.
1ος ( Μικρογιαννάκης) Αρχαιότης και μέλλον, εμείς είμαστε το νύν. (λήθαργος – λήθη – λούφα) , αυτό θέλουν να μας κάνουν. Υπάρχουν θεωρίες που θέλουν την Ελληνική ιστορία να αρχίζει το περί 1800!! ή το 1453!!. Η Ιστορία είναι ‘’βιωτή»» όχι ‘’μαθητή’’, γι’ αυτό θέλουν να μην την βιώνουμε. Η Ιστορία είναι στολή ψυχής που πρέπει να την διατηρούμε περίλαμπρη και όχι ψαλιδισμένη σέ κουρέλια. Τό μεγαλείο (magnanum – μαχάτμα ) της ψυχής πρέπει να το διατηρήσουμε. Δημιουργήθηκαν στα πανεπιστήμια πριν από 20 περίπου χρόνια «φυτώρια» γνώσεων για να κάνουν τα εθνικά θέματα αγοράσιμα, παρά τις αντιδράσεις μας (να σκεφθείτε ότι έπρεπε να πάρουν 2 άτομα για μεταπτυχιακό στην ιστορία και έβαλαν από το παράθυρο 200 !!!) και να τα αποτελέσματα. Οι Κινέζοι και οι Ινδοί κάνουν το κάθε ψίχουλο εθνική ιστορία τους, αλλά οι Έλληνες , οι Αιγύπτιοι και οι Άραβες δεν θα πρέπει!!! Όλος ο κόσμος μας υπολογίζει λόγω του πολιτισμού μας, διότι η «ελληνικότητα» εξασφαλίζει την εαρινότητα της μάθησης, δεν είναι τυχαίο το ότι ο Μ. Αλέξανδρος διάβαζε κάθε βράδυ τα ομηρικά έπη.
2ος (Σταλίδης Ανδρέας ) ( ο «ΑΝΤΙΒΑΡΟ») Είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του. Ξεκίνησε πριν 6 χρόνια (2001) και δημιούργησε ένα χώρο για να μπορεί να εκφράζεται ο καθένας ελεύθερα μέσω του διαδίκου χωρίς να ανήκει σε καμία πολιτική οργάνωση, χωρίς να δουλεύει με παλαιούς τρόπους. Το «Αντίβαρο» έφερε στο προσκήνιο το βιβλίο του δημοτικού, για το οποίο μιλάμε, θεωρεί δε τις διαδικασίες με τις οποίες αντιδρά το Υπ. Παιδείας είναι τουλάχιστον εμπαιγμός.( Έχει ζητήσει από τους δασκάλους να εκφέρουν την γνώμη τους, αλλά ακόμα δεν τους έχει στείλει το ανάλογο ερωτηματολόγιο και η σχολική χρονιά ήδη τελείωσε και πάμε για την 2η !!!
3ος ( Παπαμιχαήλ) Χαρακτήρισε το βιβλίο ως ιδεολογικό στόκο διότι σκοπό έχει να α) καμφθεί τι ιδεολογικό στήριγμα των Ελλήνων, β) να συνεχισθεί το ερευνητικό πρόγραμμα που έχει αρχίσει και γ) να συμπληρώσει τα μαθηματικά και την γλώσσα πού έχουν αρκετά τέτοια στοιχεία και δεν τα έχουμε πάρει είδηση. Το έγκλημα έχει αρχίσει από τα επιμορφωτικά σεμινάρια των δασκάλων, κατά τα οποία μαθαίνουν πώς να περάσουν αυτά στους μαθητές της α’βάθμιας εκπαίδευσης. Ο υποταγμένος μέσος νεαρός διδάσκαλος πρέπει να συμφωνεί και να συμμαχεί με το Υπουργείο Παιδείας , αλλά και να έχει ενοχές διότι και εμείς ως Δύση φταίμε για ότι στραβό υπάρχει. Τό μεταμοντέρνο ιερατείο έχει καταλάβει τα 2 ιδεολογικά κέντρα (πανεπιστήμιο και δημοσιογράφοι) και αλωνίζουν τρώγοντας επιδοτήσεις της ΕΕ και προωθώντας στελέχη 4ης διαλογής. Όλα αυτά παίζονται με ‘’γαλαζοπράσινο φόντο’’.
4ος (Ρωμανός) Συντελείται στις μέρες μας ένας από-προγραμματισμός και ένας ανά-προγραμματισμός των ιδεών, αξιών κ.λ.π. Στον από- προγραμματισμό επιχειρείται μια καταστροφική διάρρηξη των προτύπων ηρωισμού, ελευθερίας, προστασίας από εξωτερική επιβουλή κ.λ.π. ενώ στον ανά-προγραμματισμό μας προετοιμάζουν να έχουμε μια παθητικότητα, μια οικοιοφοβία και να ετοιμασθούμε για να υπηρετήσουμε ένα υπερκράτος με μια οικογένεια διευρυμένη και με μια πολιτική, όχι παγκοσμιοποίησης, αλλά να είμαστε υπήκοοι χωρίς αντιστάσεις στις αποφάσεις του ετεροεθνούς κράτους. Τα παραπάνω πραγματοποιούνται πάνω σε 2 άξονες, της παιδείας και της πολιπολιτισμικότητας. Ο μεταναστευτικός νόμος του 2003 μιλάει για συνύπαρξη και ισοτιμία. Την ειρήνη πώς θα την εξασφαλίσουμε; Η Ευρώπη ήδη λέει όχι, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να συνεχισθεί το πείραμα. Η κ. Ρεπούση (επικεφαλής της συντακτικής ομάδας του βιβλίου) σε συνέντευξή της, πριν από 10 ημέρες, υποστήριξε ότι αν έκανε αυτοκριτική, θα ήθελε στο μέλλον να είναι τα βιβλία λιγότερο ελληνοκεντρικά και προσανατολισμένα στον «άλλο». Για να δείξουμε ενδιαφέρον στους μετανάστες και για να τους κάνουμε να αισθανθούν καλλίτερα, θα πρέπει να διδάσκεται η ελληνική μετανάστευση, οπότε είμαστε με τα ίδια προβλήματα, και να τονισθεί το έργο της ελληνικής ομογένειας.( Δεν είναι τυχαίο το ότι επί Ανδρέα Παπανδρέου το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, μετονομάσθηκε σε Ελληνικό Ίδρυμα Πόλιτισμού).
Οι μέθοδοι με τις οποίες λειτουργεί το βιβλίο είναι η εισαγωγή αλλότριων θεμάτων, διάσπαση της ιστορίας, δημιουργία ενοχών για τα «σφάλματα» των πατέρων μας που κακώς προσάρτησαν εδάφη στην Ελλάδα, όπως έγινε με την Θεσσαλονίκη όπου ζούσαν 50.000 Εβραίοι, 40.000 Τούρκοι και 30.000 Έλληνες. (Άρα λάθος που η μειοψηφία με ετσιθελικό τρόπο απελευθέρωσε την πόλη αυτή!!!!!) Και παρακάτω: Οι Έλληνες το 1940 «απομάκρυναν» τους Ιταλούς από τα βόρεια σύνορα.(Χωρίς καμιά αναφορά σε ηρωικές μάχες, ή ηρωικές πράξεις).
5ος (Σαρρής) Το βιβλίο δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά εδώ και 30 χρόνια εκυοφορείτο το αυγό του φιδιού. Σήμερα το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τα δομημένα ή μη ομόλογα, αλλά το βιβλίο και όλες οι αντεθνικές αυτές ενέργειες. Προτείνει να μην ψηφισθεί κανένας πολιτικός που δεν θα πάρει ξεκάθαρη θέση για το θέμα αυτό. Τό έγκλημα αυτό ξεκινάει από το δημοτικό διότι στην ηλικία αυτή μπορείς με συναισθηματική φόρτιση να τονώσεις το εθνικό φρόνημα. Η εκπαίδευση προγραμματίζεται να γίνεται σε 2 κεφάλαια, στο εθνικό και στην ιστορία των μεταναστών. Ζούμε σε μια περίεργη δικτατορία, όχι με κανόνια τα οποία αντιμετωπίζονται, αλλά με τα Μ.Μ.Ε. Το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που έχει πάρει ξεκάθαρη θέση για απόσυρση του βιβλίου είναι το Κ.Κ.Ε. Και επειδή οι βουλευτές δεν καταλαβαίνουν άλλα γλώσσα, πρέπει να μην τους ψηφίσουμε.
6ος (Νεάρχου Περικλής) Νομίζω ότι με την υπεροπλία που διαθέτουν στον τύπο, θα τα κουκουλώσουν. Τό βιβλίο της ιστορίας είναι η κορυφή του παγόβουνου στο ξήλωμα της Ελλάδος ως εθνικό κράτος. Έχουν ξεκινήσει να δημιουργούν τις προϋποθέσεις με την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση. Η Θάτσερ είχε δηλώσει, για την πολιτική στον 21ο Αιώνα, ότι τα Βαλκάνια είναι το πεδίο όπου θα εφαρμοσθούν πειράματα πολιπολιτισμικών κοινωνιών και άλλων γαιοπολιτικών σχεδίων, για να δουν τα αποτελέσματα και να τα εφαρμόσουν, ίσως, και στην κεντρική Ευρώπη.
7ος (Καραμπελιάς) Υπάρχουν δυνάμεις που ενισχύουν και κατευθύνουν αυτή τη νεοωθομανική πολιτική και οι οποίες σπρώχνουν την Τουρκία προς τα δυτικά αλλοιώνοντας την ιστορία και τους πολιτικούς συσχετισμούς. Η Ελλάδα θα πληρώσει πρώτη και με μεγάλο τίμημα πιθανή είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε με αρχή τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Η Γαλλία, η Γερμανία και οι άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης δεν έχουν να φοβηθούν τόσο όσο η Ελλάδα.
Για όλο το παραπάνω πρόγραμμα πιέζει η Αμερική. Ο Αννάν, με το σχέδιό του για το Κυπριακό, έδινε «δύση» στην Τουρκία για να της πάρει «ανατολή» δημιουργώντας Κουρδιστάν. Ευτυχώς ο Παπαδόπουλος το απέρριψε. Τώρα με την ίδια λογική ( όρα Κόσσοβο) προσπαθούν να θέσουν την περιοχή των Βαλκανίων υπό την ηγεμονία της Τουρκίας. Έτσι βλέπουμε τα τελευταία 70 χρόνια η Τουρκία να μην έχει χάσει τίποτα και η Ελλάδα να χαρακτηρίζεται από μια ηττοπάθεια. Να σκεφτείτε ότι δεν διεκόπησαν οι διπλωματικές μας σχέσεις ούτε 1 ημέρα, έτσι για το θεαθήναι, μετά από τις τόσες εντάσεις των τελευταίων ετών. Τεράστια οικονομικά συμφέροντα οδηγούν την Ελλάδα υπό την Τουρκία. Ο Κόκαλης και ο Μπόμπολας έχουν το 40-50% των κεφαλαίων τους στην Τουρκία και Μ. Ανατολή. Αυτοί δε υποστηρίζουν και το βιβλίο της Ρεμπούση (για το οποίο μιλάμε!!). Ο Νίμιτς και κάποιος Σίφτεν δημιουργούν τις εξελίξεις στην περιοχή, (Σκόπια) με βοηθό τον Καρρά (πόρτο Καρράς) ο οποίος ήταν για 14 χρόνια γραμματέας της λέσχης Μπίλτερμπερκ.!! Όλοι αυτοί και άλλοι (Κόκα Κόλα- 3Ε κ.λ.π.) προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία, και να ξαναφτιαχτεί η οθωμανική αυτοκρατορία. Ο εχθρός δεν είναι εμφανής και με όπλα για να τον πολεμήσουμε, αλλά ύπουλος.
8ος (Αγτζίδης) Η εξουσία έχει μεθοδεύσει, χρόνια τώρα, το ξήλωμα αυτό. Το 1923, μετά την Μικρασιατική καταστροφή υπάρχει μια απόλυτη σιωπή, ο Βενιζέλος το 1931 προτείνει τον Κεμάλ Ατατούρκ για το Νόμπελ Ειρήνης!!, ο δικτάτορας Μεταξάς το 1936 αλλάζει το όνομα οδού της Θεσσαλονίκης σε Κεμάλ Ατατούρκ, και το 1990 …πρέπει να γεφυρωθούν οι σχέσεις μας.
Όλοι, δεξιοί και αριστεροί, πρέπει να αντιδράσουμε στα σχέδια αυτά, και θα πρέπει να αναφέρω ότι μόνο το ΚΚΕ πήρε ξεκάθαρη θέση και ζήτησε την απόσυρση του βιβλίου. Πρέπει δε να συμμετέχουμε σε πορείες κατά του τούρκικου επεκτατισμού. ( Ποντίων, Κυπρίων, κ.λ.π.)
9ος (Κακαρελίδης) Έστειλα επιστολή να απαλλαγεί ο γυιός μου από το μάθημα αυτό της ιστορίας, μου απάντησαν ότι απαλλαγές προβλέπονται μόνο για την γυμναστική και τα θρησκευτικά! Η κα Ρεμπούση έχει δίκιο και καλά έπραξε εκμεταλλευόμενη τα παρακάτω, α) η χρηματοδότηση έγινε κατά 75% από κονδύλια της ΕΕ και 25% από τα χρήματά μας, και β) την καλύπτει ο διαγωνισμός τον οποίο έχουν υπογράψει όλοι οι αρμόδιοι, δηλαδή υπάρχει πλήρης κάλυψη από την πολιτεία. Έτσι αν αποσυρθεί το βιβλίο θα πάρει το έργο ο 2ος του διαγωνισμού και θα λογοδοτήσουν όσοι έχουν υπογράψει. Και πρέπει να επιστραφούν και τα χρήματα.!! Καταλαβαίνετε !
Το βιβλίο κάθισε και το εξέτασε φιλολόγος και έβγαλε τα παρακάτω συμπεράσματα: Στις μισές από τις 140 σελίδες του, δεν υπάρχει δευτερεύουσα πρόταση. Δεν υπάρχουν αντωνυμίες (αντί διότι, γιατί κ.λ.π. Είναι σαν να απευθύνεται σε ιθαγενείς της Νότιας Σαχάρας οι οποίοι έχουν πολύ μικρό λεξιλόγιο.
10ος (Κορκόβελος) Αυτός ήταν ο τελευταίος ομιλητής και άρχισε να εξηγεί τά εσωυπηρεσιακά τους θέματα και επειδή είχε περάσει ένα 3ωρο, αποχώρησα. Συγκράτησα όμως μία του φράση που αξίζει να την επαναλάβω. Είπε ότι το βιβλίο αυτό είναι κατά Ζουράρη ΚΟΥΡΕΛΟΥΡΓΗΜΑ.

ΝΕΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΟΔΙΚΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

2007-06-05T16:52:00.000+03:00

Απ' τις 3 Ιουνίου 2007 εφαρμόζεται ο νέος ΚΟΚ ο οποίος εκτός των αλλαγών που προβλέπει σε περιορισμένο αριθμό θεμάτων κυκλοφορίας, επιβάλλει σημαντική αύξηση των ποινών για παραπτώματα που μπορούν να προκαλέσουν βαρειές σωματικές βλάβες ή ακόμα και θάνατο.

Οι πολίτες δέχθηκαν τον νέο ΚΟΚ με "κατανόηση" και θα έλεγε κάποιος ότι στην μεγάλη πλειοψηφία έδειξαν να συμορφώνονται χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Το μέλλον θα δείξει αν το μέτρο θα πετύχει κι αυτό σε συνδιασμό με τη στάσγ που θα ακολουθήσει αφ' ενός το κράτος με τις υπηρεσίες του κι αφ ετέρου η κοινή γνώμη όπως εκφράζεται από τα ΜΜΕ.

Τα ΜΜΕ προτίμησαν το συνηθισμένο εξυπνάκικο σχολιασμό αντί να στηρίξουν την ανάγκη να μειωθεί ο αριθμός των θυμάτων στην άσφαλτο. Ανάλωσαν τους σχολιασμούς τους κι αυτή τη φορά για να κάνουν αντικυβερνητική κριτική φτάνοντας σε πολλές περιπτώσεις σε παραλογισμούς.

Κι αν η συμπεριφορά των δημοσιογράφων προκαλεί ερωτηματικά, τι να πει κανένας για τους αστυφύλακες, μεγάλος αριθμός των οποίων, τόσο στην υπηρεσία όσο και εκτός αυτής , δείχνουν μία πρωτοφανή περιφρόνηση στο Νόμο του κράτους που λέγεται ΚΟΚ.

Τις τελευταίες δύο ημέρες συνατάμε περιπολικά που το πλήρωμά τους δεν δένει τις ζώνες, βλέπουμε αστυφύλακες με ιδιωτικά αυτοκίνητα ή με μηχανάκια να μη φορούν κράνος. Ακόμα και οι πυροσβέστες όταν το πρωϊ πάνε για δουλειά κι αυτοί δεν φοράνε κράνος ή ζώνη ασφαλείας.
Οι περιπτώσεις είναι πάρα πολλές για να θεωρηθούν οι συμπεριφορές τυχαίες ή ότι πρόκειται για τις κακές εξαιρέσεις που υπάρχουν παντού.

Οι πολίτες υποψιάζονται (όχι άδικα) ότι οι νέος ΚΟΚ ενδεχόμενα μποϊκοτάρεται από τους κατ' εξοχή αρμόδιους να τον εφαρμόσουν και να ελέγξουν την εφαρμογή του. Κι οι λόγοι είναι πολλοί εδώ που κατάντησε η ελληνική πολιτεία.
Το μέλλον θα δείξει αν επι τέλους και στην Ελλάδα μπορούμε να σκεφτούμε ορθολογικά απέναντι στο θάνατο που παραφυλάει σε κάθε μέτρο του οδικού δικτύου. Αν επιτέλους θα μειωθούν τα θύματα στην άσφαλτο ή αν θα συνεχίσουμε να θρηνούμε νεκρούς όπως ακριβώς γίνεται (σε πείσμα κάθε λογικής) με το κάπνισμα.